قطع‌ نخاعی‌ها می‌توانند روی پاهای خود راه بروند

فلج شدن به دلیل آسیب های نخاعی دیگه به معنی یه عمر روی صندلی چرخ دار نشستن نیس. این رو گروهی از محققان می می گن که موفق شده ان با کاشت یه ایمپلنت الکتریکی حرکت رو به پاهای مردی که چندین سال پیش فلج شده بر گردونن و به اون اجازه بدن بدون نیاز به کمک بایستد، حتی وقتی که جریان الکتریکی از کار افتاده.

اندرو میس که ساکن لوئیس ویل در کنتاکیه، می گوید: «یهو فهمیدم می توانم انگشت کوچیک پایم رو حرکت دهم، این تجربه زندگی منو عوض کرد». این تجربه بوسیله ایمپلنتی ایجاد شده که به نظر می رسد ارتباطات خاموش (غیرفعال) نخاع رو در منطقه آسیب دیده به طور همیشگی تقویت کرده یا حتی موجب ایجاد ارتباطات تازه ای شده که بدون نیاز به محرک الکتریکی هم می تونن پیام های عصبی رو انتقال بدن.

به گزارش نیوساینتیست، یافته های این تحقیق خبر از تحولاتی انقلابی در آینده می دهد چون نشونه اینه که مناطق آسیب دیده نخاع حتی سال ها پس از تخریب می تونن فعالیت خود رو از سر بگیرن.

تحقیقات قبلی که روی حیواناتی که از ناحیه نیم تنه پایین خود فلج بوده ان، انجام شده نشون می دهد تحریکات الکتریکی پیوسته ای که نخاع اونا رو در منطقه ای پایین تر از بخش آسیب دیده تحت اثر قرار داده، به حیوان کمک کرده روی چهارپای خود بایستد یا حتی عضلات خود رو به حرکت درآورد. محققان می می گن این تحریکات به خاطر این موفقیت آمیز بوده که اطلاعات مربوط به حس عمقی (درک موقعیت بدن و حرکت ماهیچه ها) رو به نخاع انتقال داده و در مقابل داده های لازم واسه حرکت و عکس العمل به شرایط رو از نخاع و بدون دخالت مغز به این ماهیچه ها منتقل کرده.

سال گذشته سوزان هارکما و کلادیا آنجلی از مرکز توانبخشی فریزر و دانشگاه لوئیس ویل در کنتاکی تلاش کردن با روشی مشابه جواب آدم هایی رو که فلج شده ان به تحرکات الکتریکی در منطقه ای پایین تر از بخش آسیب دیده نخاع بررسی کنن. اونا مریضی رو انتخاب کردن که از سال ۲۰۰۶/۱۳۸۵ که در نتیجه تصادف با یه خودرو فلج شده بود، هیچ فعالیت حرکتی در منطقه پایین تر از بخش آسیب دیده نخاع اون در ناحیه گردن ثبت نشده بود.

معالجات زیاد فیزیوتراپی نتونسته بود به این مریض کمک کنه؛ اما وقتی که آرایه ای شامل ۱۶ الکترود در بخش پایینی نخاع اون قرار گرفت تا اعصاب این منطقه رو با فعالیت الکتریکی پیوسته تحریک کنه، این مریض تونست واسه اولین بار وزن بدن خود رو تحمل کرده و روی پاهای خودش بایستد.

اتفاقات غیرمنتظره دیگری هم در راه بودن. این مریض پس از ۷ ماه تونست انگشت کوچیک پای خود رو وقتی که الکترودها فعال بودن به حرکت درآورد. آنجلی می گوید: «اون تونست انگشت خود و حتی قوزک پایش رو به حرکت درآورد. این اتفاق نشون می داد فرمون های اختیاری مغز هم از منطقه آسیب دیده نخاع عبور کرده و به ماهیچه ها رسیده ان».

این فرد در طول زمان تونست کنترل مثانه خود رو به دست آورد و یه زندگی جنسی طبیعی داشته باشه، علاوه بر این بدن اون بهتر می تونست دمای خود رو کنترل کنه. همه این تغییرات نشون می دادن وقتی که الکترودها فعال هستن داده های عصبی دارن از مغز به بخش هایی از بدن فرد می رسند که قبل از این دسترسی به اونا ممکن نبوده.

رجی اجرتون از دانشگاه کالیفرنیا در لوس آنجلس که یکی دیگه از همکاران این تحقیق بوده، می گوید: «ما فقط می خواستیم با به کار گیری حس عمقی فرد به نخاع کمک کنیم که به اون اجازه ایستادن بده. اصلا فکر نمی کردیم تحریکات الکتریکی بتونن ارتباطی میان مغز و نخاع بسازن. می تونیم این تغییر رو به وجود اومده بوسیله ایجاد ارتباطات تازه در منطقه آسیب دیده بدونیم؛ اما از اونجا که تماشاگر اینجور تغییری در حیوانات نبوده ایم، باید دلیل دیگری واسه اون پیدا کنیم. توضیح امکان پذیرتر نقش تحریک الکتریکی در افزایش شدت آستانه پیام های عصبی و رسیدین اون به حدیه که موفق شده پیام های مغز رو واسه ماهیچه ها بفرستد. شاید در این منطقه ارتباطات خاموشی وجود دارن یا سلول های عصبی که به دلیل آسیب دیدگی نمی تونن به تنهایی فعال شن و این تحریکات الکتریکی پیام های ارسالی بوسیله اونا رو تقویت کرده و به حد آستانه فرستادن پیام ها رسونده».  

آنجلی و همکارانش امکان دیگری رو پیش بینی کرده ان، اونا حدس می زدن این اعصاب حسی باشن که به کمک مریض اومده ان تا علاوه بر حس کردن دوباره پاهای خود بتونه به کمک اونا حرکت کنه. اونا از میس و داوطلب دیگری که دچار فلج اعصاب حسی و حرکتی شده بود خواستن از ایمپلنت استفاده کنن. هر دوی این افراد موقع روشن بودن دستگاه قادر به حرکت پاهای خود بودن.

در طول زمان این دو مریض و داوطلب سومی که به اونا اضافه شده بود، تونستن پاها و حتی انگشتان پای خود رو حرکت بدن. تمرین ها باعث شدن این افراد بهتر بتونن همکاری کنن و با قدرت بیشتری به حرکت ادامه. پس از ۴ ماه تمرین از اندازه تحریک لازم واسه حرکت اونا هم کم شده بود.

آنجلی می گوید حیرت زدگی بزرگ هنوز در راه بود. سه ماه بعد در بین تمرین ها دیدیم میس می تونه در حالی که بدنش هیچ سیگنال خارجی دریافت نمی کنه، پاهای خود رو حرکت دهد. انتظار نداشتیم در اینجور زمان کوتاهی این نتیجه عالی رو بگیریم». اجرتون می گوید: «حالا به این نیاز داریم که ببینیم چیجوری می تونیم ارتباطات خاموش رو به آستانه فرستادن پیام ها برسونیم. دستگاهی که ازش استفاده کردیم سی سال پیش و واسه سرکوب احساس درد در بیماران ساخته شده بود، شاید ایمپلنت های تازه بتونن سریع تر ما رو به جواب برسانند».

آنجلی می گوید: «حالا هیچ کدوم از داوطلبان نمی تونن بدون به کار گیری تکیه گاه حرکت کنن؛ اما آزمون ما نشون می دهد حتی در کسائی که سخت ترین آسیب های نخاعی رو تجربه کرده ان، می توان به فعال کردن ارتباطات خاموش امیدوار بود».

خبرآنلاین فلج شدن قطع نخاع