قدرت مسیریابی و راه شناسی مردان بیشتر است

قدرت مسیریابی و راه شناسی مردان بیشتر است

Men Are Better Navigators Than Women

واسه شما پیش اومده که در طول یه سفر سیاحتی راه رو گم کنین؟ یه زن واسه پیدا کردن راه به شما کمک کرده یا یه مرد؟

به گزارش آلامتو و به نقل از مردمون؛ محققان دانشگاه ایلینوی نشون میدن که نظریه غارنشین که میگه مردها بخاطر اینکه باید بعد از شکار راهشون به سمت خونه رو پیدا می کردن، پس مسیریابای بهتری هستن، غلطه.

این یه واقعیت غیرقابل انکاره که مردها به مراتب در پیدا کردن مسیرها و راه ها بهتر از زنا هستن که این منحصر به آدما نیس و در گونه های جور واجور موجودات زنده هم وضع به همین منواله. باور عمومی اینه که دلیل اون سیر تکامل آدم و فرگشت بوده، بخاطر اینکه گذشتگان ما مجبور بودن که راهی بسیار طولانی رو در جستجوی غذا برن درحالیکه زنان در خونه می مونده ان. براساس تحقیقات محققان دانشگاه ایلینوی این تئوری غلطه. اونا ثابت کردن که برتری مردها در مسیریابی به خاطر این نیس و تستوسترون توجیه بسیار منطقی تری واسه این فرق بین زنان و مردونه.

اگه تئوری تکامل درست بوده باشه، مردها که مسیریابی بهتری داشتن شانس باقی موندن بالاتری هم داشتن که این از راه ژن به آیندگانشان منتقل شده و علم ژنتیک میگه این ژن هم می تونسته به هر دو جنسیت آیندگان اونا منتقل شده باشه و نه فقط مردها. بااینحال هنوزم اختلاف نظر هست.

تنها راهی که یه ژن ممکنه فقط به یه جنسیت از آیندگان اون رسیده باشه اینه که اون ژن تاثیری منفی بر یکی از اون جنسیتا و نه دیگری داشته باشه. نمونه خوب اون می تونه نوک پستون در خانوما باشه که بسیار مشخصه ولی واسه مردها هیچ فایده و کارایی ای نداره. پس به چه دلیل مردها هم نوک پستون دارن؟ جواب اون ساده س!: چون هیچ آزاری به اونا نمیرسونه و هیچ ضرری براشون نداره. اگه نوک سینه به روشی تاثیری منفی بر مردها داشت، با گذشت چند نسل از بین می رفت.

بااینحال، محققان دانشگاه ایلینوی واسه بررسی این مسئله اطلاعات مربوط به ۳۵ تحقیق روی تواناییای مسیریابی و راه شناسی در آدما و تعدادی از حیوانات از جمله ماهی cuttlefish، اسب، موش آزمایشگاهی، موش آهویی، موش علفزار، موش صحرایی، موش رزوس و موش تالاس رو جمع آوری کردن.

اگه این نظریه درست بود، محققان باید یه جور رابطه دوطرفه یا دست کم یه رابطه ساده بین توانایی مسیریابی و وسعت ارضی پیدا می کردن ولی اینطور نبود. محققان به این نتیجه رسیدن که در هشت گونه از یازده گونه موردتحقیق، جنس نر منطق فضایی بهتری نسبت به جنس ماده داشته و این رفتار صرفنظر از وسعت منطقه ای یا طی راه بیشتر جنس نر نسبت به ماده بوده. پس بااینکه جنس ماده به اندازه جنس نر طی راه و حرکت داشته، باز در مسیریابی ضعیف تر از جنس مخالف خود بوده.

این مححقان نوشتن، «هیچ سند و مدرکی واسه تایید این فرضیه که فرقای گونه ای در نرها رابطه مثبتی با فرقای موازی در توانایی مسیریابی داشته، یافت نشد.»

این اطلاعات فرضیه جانشین که فرقای جنسیتی در شناخت راه نتیجه مشکلات جانبی هورمونیه رو بهتر تایید می کنه.»

و هورمون اساسی و اصلی که محققان باور دارن موجب توانایی مسیریابی بهتر مردان می شه، تستوسترونه. توانایی مسیریابی می تونه یه آسیب جانبی از بالاتر بودن سطح این هورمون در مردها باشه. تحقیقات قبلی نشون دادن که توانایی مسیریابی در زنائی که تستوسترون مصرف می کنن تقویت می شه.

مسئله مهم تر اینه که حتی یه نظریه قبول شده می تونه اشتباه باشه و تحقیق بیشتر واسه به دست آوردن اطلاعات مستند می تونه موجب رو شدن اشتباهات این عقاید شه.

چیجوری سلامت روحی خود رو افزایش بدیم؟

چیجوری با انگیزه کار کنیم؟

مردمون

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *