مقاله درمورد دانلود طلاق، مجمع البیان، قانون مجازات، مجازات اسلامی

استفاده در کلاس‌های آگاه سازی کارکنان کادر و وظیفه.
۴. برای استفاده در برنامه های دروس ع.س کارکنان ناجا.
۵. برای استفاده دفتر مطالعات و تحقیقات اسلامی ساعس ناجا در امور پژوهشی.
۶. برای استفاده در مراکز آموزش ناجا به عنوان متون درسی.
۱-۸-روش تحقیق
تحقیقات در این پژوهش از نوع بنیادی است و از روش کتابخانه ای و مطالعات اسنادی در این پژوهش استفاده گردیده است. همچنین به دلیل کیفی بودن بررسی‌ها و مطالعات، این پژوهش روش توصیفی را به کار برده است.
۱-۹-تعریف واژگان کلیدی
۱-۹-۱-صیانت
به معنای حفظ کردن، نگاه داشتن و نگاهداری می باشد و به مجموعه اقداماتی اطلاق می شود که هدف آن حفظ سرمایه‌های انسانی سازمان با تقویت عنصر بازدارندگی درونی از طریق ترویج فرهنگ صحت عمل، ارشاد و آگاه‌سازی کارکنان می باشد و در جای دیگر صیانت به مجموعه اقدامات، سیاست‌ها و تدابیر متخذه که به منظور حفظ و نگهداری سازمان و کارکنان ناجا در برابر تهدیدها و آسیب پذیری‌ها صورت می‌پذیرد را صیانت یا ملاحظات صیانتی گویند (دستورالعمل اجرائی آئین نامه تشویق فرماندهان، روسا و مدیران در زمینه کاهش جرائم و تخلفات،۱۳۸۹، ص۳).
۱-۹-۲-پیشگیری
واژه پیشگیری در مفهوم متعادل آن در معانی«پیش دستی کردن، پیشی گرفتن و به جلو چیزی شتافتن» و همچنین «آگاه کردن، خبر چیزی را دادن و هشدار دادن» است و برابر مفهوم کلی، انجام هر اقدامی که علیه جرم بوده و آن را کاهش دهد پیشگیری محسوب می‌شود (نسل،۱۳۸۷، صص۳۵-۳۴).
۱-۹-۳-جرم
برابر ماده۲ قانون مجازات اسلامی ۱۳۷۰ مقرر می‌دارد: «هر فعل یا ترک فعلی که در قانون برای آن مجازات تعیین شده باشد، جرم محسوب می‌شود» (ایرانشاهی،۱۳۸۹،ص۲۷).
۱-۹-۴-گناه
گناه به معنای خلاف است و در اسلام هر کاری که برخلاف فرمان خداوند باشد، گناه محسوب می‌شود. گناه هر چند کوچک باشد، چون نافرمانی خدا است، بزرگ است (قرائتی،۱۳۸۶،صص۷-۶).
فصل دوم
صیانت
۲-۱- مقدمه
در این فصل پس از شناخت معنا و مفهوم صیانت، به اهمیت و ضرورت آن پرداخته و با بیان اینکه لفظ صیانت و مشتقات آن در قرآن به طورمستقیم بیان نشده و تنها به الفاظ و واژه‌های مترادف آن از قبیل تقوا، حیا، عفت، اعتصام، عصمت و آیاتی که معنا و مفهوم صیانتی داشته‌اند پرداخته ‌است؛ خواننده را به سمت و سویی می‌برد که اگر این چارچوب و اصول صیانتی را رعایت نماید، به رستگاری و تقرب الهی دست می‌یابد. در ادامه به تقوا به عنوان سمبل معنایی و مفهومی-که به بهترین صورت صیانت را توضیح می‌دهد- اشاره می‌نماییم.
در انتها نیز پس از اینکه انواع صیانت را بیان می‌نماییم به ارائه شیوه‌های صیانت علمی و عملی و زیرشاخه‌های آن پرداخته می شود.
۲-۲- معنا و مفهوم صیانت
صیانت مفهوم عامی است که در دین مبین اسلام به آن اهتمام ویژه‌ای شده است و در تمامی احکام مدنظر بوده است و شاید بهترین واژه ای که بتواند معنای صیانت را برساند کلمه تقواست. صیانت نوعی پادتن است که فرد به واسطه آن نفس خود را مصونیت می بخشد و آینه دل خود را به وسیله آن جلا می بخشد. بنابراین برای تداعی بهتر مفهوم صیانت، نیاز است تا با آشنایی با کلمه تقوا به آن پرداخته شود. تقوا و کلمات هم‌خانواده آن در قرآن، به صورت اسمی و فعلی به دفعات زیاد بیان شده است و از جمله واژگان کلیدی است که نزدیک ترین معنا را با صیانت دارد. سرّ مطلب این است که تقوا و صیانت هر دو از اوصاف نفسانی به شمار می‌روند که دارای مراتب گوناگونی از قبیل سعه و ضیق، شدت و ضعف هستند و به نوعی در اصل وجودی، تابع و ملازم یکدیگرند که هرگاه یکی باشد دیگری نیز هست و به هر اندازه یکی بیشتر باشد دیگری نیز کامل‌تر و تمام تر است.
تقوا مشتقات زیادی دارد که به برخی از آنها اشاره می شود: وَقِیَ، وَقِیاً، وِقَایَهً و وَاقِیَهً: نگهداشت. وَقی: حمایت کرد، صیانت کرد (سیاح، ۱۳۷۰، ج ۲، ص ۲۲۱۹).
محمد بن مکرم معروف به ابن منظور در معنی و مفهوم وقی گفته است: وقاه الله، وقیا، وقایه و واقیه: صانه وقیت الشی واقیه اذا صنته و سترته عن الاذی (ابن منظور،۱۴۰۸ق، ج۱۵،ص۳۷۷).
همچنین تقی و تقوی هر دو مصدر است؛ اصل این دو “وَقْی” و “وَقْوَی” بوده که واو به تاء تبدیل شده است. وَقْیْ عبارت است از دفع کردن خطر از چیزی به وسیله چیز دیگر (و نگهداری و حفاظت از آن). الواو و القاف و الیاء: «کلمه واحده تدل علی دفع شیءعن شیء بغیره» (ابن فارس، ۱۳۶۱، ج۶، ص۱۳۱). سپر را از آن جهت که انسان را از خطر حفظ می‌کند، «وقایه» گویند (همان).
برای توضیح بیشتر به دو آیه زیر توجه کنید:
«فَمَنَّ اللَّهُ عَلَیْنَا وَ وَقَانَا عَذَابَ السَّمُومِ؛ پس خدا بر ما منت نهاد و ما را از عذاب سموم نگه داشت.» (طور/۲۷)
«وَقِهِمُ السَّیِّئَاتِ وَمَن تَقِ السَّیِّئَاتِ یَوْمَئِذٍ فَقَدْ رَحِمْتَهُ وَذَلِکَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِیمُ؛ آنان را از عقوبات حفظ کن، که هرکه را در آن روز از عقوبات حفظ کنى بر او رحمت آورده‏اى و آن کامیابى بزرگى است.» (غافر/۹)
واژه اتقاء از باب افتعال در دو معنی به کار رفته است: ۱-اتخاذ: به معنای فراهم کردن و تهیه کردن مبدأ فعل است که بنابراین معنی عبارت وقایه، برگرفتن، فراهم کردن است پس وقایه به معنی فراهم کردن ابزار و وسیله حفظ و صیانت اطلاق می شود. ۲-طلب : مفهوم اتقاء بنابر معنی طلب، حفظ و صیانت کردن است که طلب الوقایه در اینجا مصدر و به معنای حفظ و صیانت کردن در برابر امر مکروه و ناگوار است.
در تفسیر مجمع البیان طبرسی در مورد کلمه الاتقاء چنین آمده: «طلب السلامه بما یحجز عن المخافه» (طبرسی، ۱۳۶۸، ج۲-۱، ص۵۳۴) و در تفسیر التحریر والتنویر در رابطه با لفظ الاتقاء آمده: «هو طلب الوقایه،الصیانه و الحفظ من المکروه» (ابن عاشور،۱۳۷۶،ج۱،ص۲۲۶). پس اتقاء بنابر یک معنی عبارت است از فراهم کردن ابزار و وسیله حفظ و صیانت و به معنای دیگر طلب حفظ و صیانت کردن است. پس در آن معنای حراست کردن و صیانت از امور هراس انگیز نهفته است؛ پرواضح است که این امور ناگوار و ناشایست می تواند از نوع شرور و آفات مادی و محسوس همچون آتش، زلزله، سیل، طوفان و… باشد و می تواند در امور معنوی که در عرف مردم و یا در فرهنگ قرآنی ناپسند است مانند گناه، بی عدالتی، شرک به خدا و… باشد. بنابراین در قرآن واژه های صیانتی برای هر دو نوع مادی و معنوی به کار رفته است. به عنوان مثال: آیه «وَ اللَّهُ جَعَلَ لَکُم مِّمَّا خَلَقَ ظِلَالًا وَ جَعَلَ لَکمُ مِّنَ الْجِبَالِ أَکْنَانًا وَ جَعَلَ لَکُمْ سَرَابِیلَ تَقِیکُمُ الْحَرَّ وَ سَرَابِیلَ تَقِیکمُ بَأْسَکُمْ کَذَالِکَ یُتِمُّ نِعْمَتَهُ عَلَیْکُمْ لَعَلَّکُمْ تُسْلِمُونَ؛ خدا براى شما از چیزهایى که آفریده است سایه‏ها پدید آورد. و در کوه‏ها برایتان غارها ساخت و جامه‏هایى که شما را از گرما حفظ مى‏کند و جامه‏هایى که در جنگ نگهدار شماست. خدا نعمت‌هاى خود را این چنین بر شما تمام مى‏کند. باشد که تسلیم فرمان او شوید.» (نحل/۸۱)
برای شما لباس هایی آفریده که شما را از گرما حفظ می کند و تن پوش هایی که به هنگام جنگ شما را از زخم نیزه و شمشیر حفظ می کند.
باتوجه به معنی، این نکته گفتنی است که ابزار و وسیله صیانت به تناسب موضوع می تواند از اشیای مادی و محسوس همچون سپر و زره باشد که آدمی را در برابر ضربه دشمن حفظ می کند و نیز می تواند برابر قراین و مفاد آیات، این ابزار گاهی انجام فعل یا افعالی و گاه ترک و دوری کردن از عملی باشد.
«یَأَیُّهَا الَّذِینَ ءَامَنُواْ لَا تَأْکُلُواْ الرِّبَواْ أَضْعَفًا مُّضَاعَفَهً وَ اتَّقُواْ اللَّهَ لَعَلَّکُمْ تُفْلِحُونَ؛ اى کسانى که ایمان آورده‏اید، ربا مخورید به افزودنهاى پى در پى و از خداى بترسید تا رستگار شوید.» (آل عمران/۱۳۰)
«وَ اتَّقُواْ النَّارَ الَّتىِ أُعِدَّتْ لِلْکَافِرِینَ؛ و بترسید از آتشى که براى کافران مهیا شده است.» (آل عمران/۱۳۱)
«وَ أَطِیعُواْ اللَّهَ وَ الرَّسُولَ لَعَلَّکُمْ تُرْحَمُونَ؛ و از خدا و رسول اطاعت کنید تا مگر مشمول رحمت شوید.»(آل عمران/۱۳۲)
از این آیات استفاده می شود که دوری از رباخواری و همچنین اطاعت خداوند و رسول( وسایل ایمنی از غضب خدا و آتش جهنم است. دستیابی به تقوا و به تعبیر دیگر وسیله و ابزار حفظ، صیانت و ایمنی از امور ناگوار (عذاب خدا، آتش جهنم و …) در آیات مذکور به گونه و شیوه‌ای بیان شده است. لازم به ذکر است که در برخی از آیات امر به اتقاء الله و یا اخبار از آن برحسب ظاهر و قرینه مشخصی برای بیان ابزار حفظ و صیانت و راه رسیدن به آن ذکر نشده است و در اصطلاح کلام به طور مطلق بیان شده است که عبارت است از خویشتن داری یا نگهداشتن، حفظ و صیانت خویش از عذاب الهی(قهر خدا، دوری از خدا و…) به وسیله اطاعت از اوامر خدا و ترک نواهی خداست. لذا فخر رازی در تفسیر الکبیر فرموده اند: «و قد علمتُ ان التقوی عباره عن فعل الواجبات و ترک المحرمات» پس ترجمه (اتقواالله) به جملاتی مانند پرهیز کردن، از خدا ترسیدن، پرواداشتن یک ترجمه تسامحی و غیرمستقیم است که این تعبیر و تأویل در مورد تقوا اگرچه صحیح است ولی معنای درست به لحاظ لغوی برای تقوا نیست؛ لذا باید در ترجمه آیات به قواعد ادبی و قرائن موجود در آیه و مفهوم نهایی آن دقت نمود. تمام انبیا که کار اصلی‌شان راهنمایی انسان ها در مسیر مبارزه با شیطان و هواپرستی، کیفیت مبارزه، پیمودن صراط توحید و امثال آن است؛ ترجیع بند دعوت خویش را صیانت، تقوای الهی و اطاعت از خود قرار داده اند.«وَمُصَدِّقًا لِّمَا بَیْنَ یَدَیَّ مِنَ التَّوْرَاهِ وَلِأُحِلَّ لَکُم بَعْضَ الَّذِی حُرِّمَ عَلَیْکُمْ وَجِئْتُکُم بِآیَهٍ مِّن رَّبِّکُمْ فَاتَّقُواْ اللّهَ وَأَطِیعُونِ» (آل عمران/۵۰)۲
چنان که با تعجب از قوم خود می پرسیدند چرا تقوای الهی پیشه نمی کنند؟«وَإِلَى عَادٍ أَخَاهُمْ هُوداً قَالَ یَا قَوْمِ اعْبُدُواْ اللّهَ مَا لَکُم مِّنْ إِلَهٍ غَیْرُهُ أَفَلاَ تَتَّقُونَ» (اعراف/۶۵)۳
بنابراین صیانت به معنای حفاظت و نگهداری است که اسم فاعل آن (صائن) به معنی نگهدارنده از فساد و اسم مفعول آن (مصون) به معنی درامان شده می باشد و دارای مشتقاتی به شرح ذیل می باشد:
۱- صِیَانه: حفاظت، نگه داری
۲- صَانَهُ: نگاه داشت
۳- صَوْنَه: طبله ای که در آن بوی خوش نگاه دارند.
۴- صَوَان و صِوَان و صِیَان و صُیَان و صَیَان: جامه دان یا آن چه کتاب یا لباس را در آن حفظ نمایند، اشکاف، قفسه(مصدر ثلاثی مجرد)
۵- صَوْنْ: نگهداری، حمایت، پشتی(مصدر ثلاثی

مطلب مرتبط :   منبع پایان نامه ارشد با موضوعژئوپلیتیک، سیاست خارجی، استراتژی، استراتژیک

دیدگاهتان را بنویسید