لبنان، إسلامی، مذاهب، إسلام

شایسته است در راه رسید به وحدت أمت إسلام روایت هایی که ضرورتی بر نقل آن ها نیست و سبب ایجاد تشنج و اختلاف می شود، کنار گذاشته شود و در مقابل روایت هایی که بر ارتباط امامان و صحابه داشته اند تأکید شده و مورد اهتمام قرار گیرد، مثلا روایت مسند و صحیحی که می گوید: امام حسن و امام حسین پشت سر مروان بن حکم نماز می خوانده اند.46
8-3- رجال و بزرگان تاریخ إسلام:
رجال حدیث در تاریخ نقش مهمی در شکل گیری مذاهب داشته اند و بدیهی است برخی از ایشان از جهت وثاقت و عدالت مشترک بین مذاهب باشند، اگر چنین افرادی که مورد قبول مذاهب هستند استخراج شده و به روایاتشان رجوع شود، چه بسا بسیاری از اختلاف های مذاهب حل شود. علاوه بر این که با اطلاع از راویان ضعیف مذهب مقابل، می توان روایات همان مذهب را بهتر درک کرده و تعامل منصفانه تری داشت.
تجلیل و بزرگداشت راویان و بزرگان تاریخ إسلام که در تعامل و ارتباط خوبی را سایر مذاهب داشتند، نیز قدم مثبت و مؤثری در راه تقریب می باشد.47
8-4- کتاب ها و نویسندگان:
اهمیت دادن به کتاب ها و نویسندگانی که کلامشان از تقریب و وحدت إسلامی نشأت گرفته است، معرفی و نشر این کتاب ها با شرح و تعلیق های لازم که مقرون به تجلیل و بزرگداشت باشد، امر مهم و ضروری در راستای تقریب می باشد.48
8-5- کلام و اعتقادات:
عقاید و آموزه های هر مذهب از صاحب نظران و اندیشمندان آن مذهب باید أخذ شود نه از عوام الناس و شایعات و اقوال شاذ و نادر. مراجعه به صاحب نظران و اندیشمندان هر مذهب برای فهم عقائد آن مذهب به همراه أمانت داری و رعایت ادب و انصاف، فهم معقولی از مذهب ارائه می کند و طبیعی است که فهم معقول تقریب و وحدت را به دنبال داشته باشد.
8-6- مناظره و مناقشه:
مناظره و جدل اگر با رعایت موازین باشد از آموزه های قرآنی است که می تواند موجب رشد و بالندگی موضوعات مورد بحث باشد. موازینی که باید در مناظره رعایت شود همان آداب إسلامی است که در روایات و سیره امامان آمده است، که میتوان به موارد ذیل إشاره کرد:
8-6-1- احترام ارزش ها و مقدسات طرف مقابل.
8-6-2- عدم طرح مباحث حاشیه ای و غیر لازم.
8-6-3- عدم استناد به آرای شاذ و نادر در مذهب طرف مقابل.
8-6-4- رعایت روش گفتگوی صحیح و جدال احسن.
8-6-5- وجوب سخن گفتن با دلیل و برهان و پذیرفتن سخن حق.
8-6-6- دروی از اتهام و دروغ و افترا و بازی های سیاسی.
8-6-7- اهتمام به سیره امامان در مواجهه با مخالف عقیده خود
8-7- فقه و اجتهاد:
اختلاف فقهی از اموری است که در درون مذهب واحد به وفور یافت می شود و دلیل آن برداشت آزاد مجتهد از ادله شرعی است و تا کنون هیچ اختلاف فقهی درون مذهبی سبب شعله ور شدن آتش فتنه و اختلاف نشده است. اگر با اختلافات فقهی مذاهب چنین تعاملی صورت بگیرد، بی شک می تواند مذاهب را به تقریب حقیقی برساند علاوه بر این که لازم است فقه مقارن بین مذاهب صورت بگیرد و باب اجتهاد برای تمام مذاهب إسلامی مفتوح باشد.
8-8- اهل بیت و اولاد امامان:
محبت اهل بیت در طول تاریخ مورد تأکید مسلمانان جهان بوده است. باید به این نکته تأکید شود که اختلاف هایی که امامان با آن مواجه بودند اختلاف در مقام و منصب سیاسی بود و هیچ گاه اختلافی در فضائل و سیره ایشان نبوده است و باید سخن آیت الله بروجردی مورد توجه قرار گیرد که فرمود: مصلحت در این است که بر رهبری علمی امامان و حدیث ثقلین تأکید شود نه بر رهبری سیاسی ایشان که موضوعی تاریخی است.49
نامگذاری بیشتر مسلمانان به نام های امامان بیش از سایر نام های بزرگان صدر إسلام می باشد و نشأت مسلک صوفیان نزد اهل سنت که تعدادشان کم هم نیست، از محبت اهل بیت و این که بیشترین کتاب در موضوع فضائل و محبت اهل بیت از سوی اهل سنت نگاشته شده است و بزرگداشت روز شهادت امام حسین از سوی اهل سنت، مسائلی است که باید مورد توجه جدی قرار بگیرد و در راه رسیدن به وحدت اسلامی و تقریب مذاهب به کار گرفته شود.50
8-9- صحابه رسول خدا :
حوادث تاریخ صدر إسلام بزرگ ترین شکاف را در بین مسلمانان ایجاد کرد و هر چند امامان شیعه تعامل وحدت آمیز و متحدانه ای با مخالفین در پیش گرفتند و از متلاشی شدن کیان إسلام جلوگیری کردند ولی با گذشت زمان این حوادث تاریخی موجبات جدایی و تفرقه مسلمانان شد. اکنون باید با در پیش گرفتن روش های مدبرانه و هوشمندانه در تعرض به صحابه و تابعین، از فتنه ها و تفرقه ها و جدایی هایی که کیان إسلام را تهدید می کنند، بر حذر باشیم. آیات قرآن51 و برخی فرازهای نهج البلاغه52 معیار و ملاک خوبی برای سخن گفتن در مورد صحابه و تابعین است.
علمای بزرگ شیعه روش معقولی در ذکر حوادث تاریخی مرتبط با صحابه در پیش داشتند که می توان به شیخ طوسی، شیخ طبرسی، سید شرف الدین، آیت الله بروجردی، سید محسن أمین، شیخ کاشف الغطاء و امام خمینی إشاره کرد.53
8-10- سیاست و حکومت:
اسباب سیاسی بزرگترین آفت برای وحدت مسلمانان بوده است و در طول تاریخ هیچ عاملی بیشتر از عوامل سیاسی به اتحاد مسلمانان ضربه نزده است ولی با در پیش روش و سیره امام علی و سایر امامان، می توان عامل سیاسی که مانع وحدت است را به فرصتی برای وحدت إسلامی تبدیل کرد. یکی از راه کارهای تبدیل عامل سیاسی به فرصت تقریبی، تجلیل و بزرگداشت حکومت های شیعه و سنی در گذشته است و نیز اتحاد و وحدت سیاسی در برابر دشمنان إسلام است که اساس إسلام را هدف گرفته اند.54
تقویت ارتباط کشورهای إسلامی در عرصه های اقتصادی و اجتماعی و علمی و فرهنگی می تواند در تضعیف مانعیت امور سیاسی در وحدت إسلامی مؤثر باشد.55
8-11- فرهنگ و تمدن:
باید فرهنگ غنی إسلامی را که در کشورهای إسلامی ریشه دوانده است را به عنوان فرهنگ بزرگ إسلامی پاس داشت و آن را نه به عنوان تمایز فرهنگی کشوری از کشور دیگر و مذهبی از مذهب دیگر دانست بلکه باید آن را فرهنگ مشترک جامعه إسلامی دانست.56

مطلب مرتبط :   ، راویان، موالی، قرآن

بخش دوم: لبنان؛
فصل اول: لبنان و ورود اسلام و تشیع به آن؛
1- آشنایی با لبنان؛
لبنان 57 با جمعیتی حدود 4 میلیون نفر58 و با مساحت 10452 کیلومتر مربع59 پس از بحرین، کوچک ‌ترین کشور خاورمیانه است. این کشور در غرب آسیا و در ساحل شرقی دریای مدیترانه واقع شده که طول مرز ساحلی آن با این دریا به 225 کیلومتر می رسد. مرزهای خشکی لبنان مجموعاً 454 کیلومتر است که از سمت شمال و شرق با سوریه (375 کیلومتر) و از سمت جنوب با سرزمین‌های اشغالی فلسطین (79 کیلومتر) همسایه می‌شود.60
پایتخت لبنان، بیروت61 است. لبنان به 6 استان بیروت، بقاع، شمال، جنوب، نبطیه و جبل لبنان تقسیم می‌شود. از مهم‌ترین شهرهای این کشور می‌توان بیروت، صیدا، صور، بعلبک، طرابلس و نبطیه را نام برد و بنادر اصلی لبنان عبارتند از بیروت، طرابلس، صیدا، صور و جونیه. لبنان 16 رودخانه دارد که نهر اللیطانی و نهر العاصی مهم ترین آن ها به شمار می روند.
روز ملی لبنان 22 نوامبر، روز استقلال این کشور است و زبان و خط رسمی آن عربی است ولی زبان فرانسه و انگلیسی نیز در آن رواج دارد، واحد پول لبنان لیره لبنان می باشد که یک دلار آمریکا معادل 1500 لیره لبنان است. نماد ملی لبنان درخت أرز که شبیه کاج، با سبزی دایم و عمر طولانی می باشد.
در سال 583 قبل از میلاد، که ایرانیان بر فنیقی ها مسلط شدند، لبنان بیش از دو قرن تحت فرمان کوروش و دیگر پادشاهان هخامنشی قرار داشت و جزئی از امپراتوری پارس به شمار می‌آمد و بعد از آن تحت سلطه اسکندر مقدونی قرار گرفت. پس از این دوره و قبل از ورود اسلام به این سرزمین، ساسانیان و پادشاهان بیزانس بر آن حکومت راندند. با آغاز گسترش اسلام، لبنان به تصرف خلافت اسلامی درآمد؛ تا اواخر قرن یازدهم که جزو قلمرو مسیحیان صلیبی شد و سپس با انقراض دولت صلیبی ها، تحت حاکمیت مصر قرار گرفت. در اوایل قرن شانزدهم لبنان به تصرف عثمانی درآمد. اواسط قرن نوزدهم بین دو اقلیت مذهبی مارونی و دروزی لبنان که اولی از حمایت فرانسه و دومی از حمایت انگلستان برخوردار بود، جنگ داخلی درگرفت.62
بعد از جنگ داخلی لبنان، فرانسه و بریتانیا در سال 1861 طی وضع قوانینی، لبنان تحت حکومت یک حاکم مسیحی که از طرف سلطان عثمانی انتخاب می شد، خود مختاری یافت. پس از شکست و تجزیه امپراتوری عثمانی در جنگ جهانی اول، منطقه شامات (سوریه و لبنان) بر اساس توافق نامه سایکس- پیکو (1916) و تصمیمات کنفرانس سان دیمون (1920) لبنان بزرگ (متشکل از لبنان خودمختار سابق به اضافه نواحی بیروت، بقاع، طرابلس و جنوب) تحت سلطه فرانسه، به وجود آمد. در سال 1923 جامعه ملل، این منطقه را رسماً تحت قیمومیت فرانسه قرار داد. در سال 1926 و پس از تدوین قانون اساسی لبنان توسط فرانسوی ها و به کمک مجلس شورای نمایندگان، دولت لبنان بزرگ به جمهوری لبنان تبدیل شد که حکومت آن در دست یک فرماندار عالی فرانسوی بود. در سال 1943 اولین انتخابات ریاست جمهوری لبنان با موافقت فرانسه برگزار و در تاریخ 22 نوامبر 1943 استقلال لبنان رسماً ازسوی ژنرال دوگل اعلام شد و در سال 1946، فرانسه و بریتانیا ب

مطلب مرتبط :   تخلّف، حقوق، سازش، عدالت