اجتماعی،، جوامع، (Social، فضایی

فرهنگی که نیاز به حفظ تعادل در برابر تغییرات تحمیلی بیرونی و با تداوم توسعه از داخل و ایجاد یک پایداری سیاسی مبتنی بر دموکراسی، حقوق انسان و کنترل سازمانی کارآمد به عنوان مثال در جنگ باید اصول احتیاط اجتناب از خطر و مدیریت بهره گیری از علم و فناوری باید مدنظر قرار گیرد. بررسی ساکس زمانی موثر است که طیف وسیعی از ملاحضات که در بحث گسترده از توسعه و به طور خاص بحث اجتماعی نقش تعیین کننده دارد به طور عمیق مورد بررسی قرار گیرد (Sachs, 1999: 25-36).
1-12 تعاریفی از کلمات کلیدی تحقیق
1-12-1 توسعه پایدار Sustainable Development))
توسعه پایدار روندی فراگیر در جهت افزایش تواناییهای انسانی- اجتماعی برای پاسخگویی به نیازهای انسانی- اجتماعی ضمن آنکه نیازها پیوسته در پرتو ارزشهای فرهنگی جامعه و بینشهای پایداری جهان پالایش یابند اینگونه توسعه نسلهای کنونی را بدون کاهش توانایی نسل های آینده در برآوردن نیازهایشان برآورده می کند ( صرافی، 1378 : 41).
1-12-2 پایداری اجتماعی (Social Sustainability)
پایداری اجتماعی را اینچنین تعریف می کند: «پایداری اجتماعی شهر الزاما” ارتباطی با پایداری زیست محیطی و اقتصادی شهر ندارد هر چند که گاها” این ارتباط موجود است پایداری اجتماعی با سرزندگی، وحدت و همبستگی، حس تعلق به مکان بین ساکنین شهر شناخته می شود (Knox and pinch, 2000: 388).
1-12-3 مجتمع مسکونی (Residential Complexes)
با توجه به معانی لغوی و تعریف آپارتمان، می توان مجموعه ای از آپارتمان ها یا واحدهایی را که در یک ساختمان مسکونی قرار دارند، مجتمع مسکونی، نامید و آن را چنین تعریف کرد: ((مجتمع مسکونی مکانی است که تعدادی آپارتمان یا واحدمسکونی را در خود جای داده است؛ به گونه ای که هر یک از واحدها دارای سند ثبتی مجزا یا حقوقی است و سایر بخش های آن به طور مشترک در مالکیت و اختیار تمامی مالکان واحدهای مسکونی قرار دارد)). (اسدی و امیری، 1391: 57).

2- تعاریف و مبانی و چهارچوب نظری تحقیق
2-1 مقدمه
در این فصل به منظور فراهم آوردن پشتوانه نظری تحقیق به تشریح مفاهیم و تعاریف پایه و رویکردهای نظری مطرح در زمینه ساختار فضایی شهر خواهیم پرداخت. سپس مباحث و مبانی مربوط به پایداری اجتماعی و مجتمع های مسکونی به طور کامل تشریح می شود در پایان مدل SWOT به کار در تحقیق آورده شده و سپس نتیجه گیری از این فصل انجام می شود.
2-2 بیان مفاهیم و تعاریف تحقیق
2-2-1 توسعه (Development)
توسعه که در لغتنامه دهخدا به معنای«فراخی یا فراخی کردن و وسعت» آمده است. مفهومی است که حداقل دو بعد طول و عرض را در بر می گیرد. این واژه ابتدا به معنی توسعه مادی و اقتصادی و در حوزه علم اقتصاد بکار رفته، و به تدریج برای دیگر جنبه های مرتبط با حیات اجتماعی، همچون انسان، فرهنگ، سیاست، هنر، عدالت اجتماعی و نظایر آن مورد استفاده قرار گرفته است. عام ترین معنای توسعه در یک جامعه، فرایند کشف قابلیت های خود و دیگر جوامع برای به دست آوردن توانایی خلق آگاهانه روابط نوین اجتماعی، در جهت رهایی هرچه بیشتر بشر از بند کور جبرهای طبیعی و اجتماعی و تحقق آزادانه اعمال اراده خویش است (اطاعت و همکاران، 1392: 203).
2-2-2 تعریف پایداری (sustainability)
این مفهوم ریشه در یک اصل اکولوژیکی دارد، بر اساس این اصل اگر در هر محیطی به اندازه توان طبیعی فرآوری محیط زیست، بهره برداری یا بهره وری انجام شود، اصل سرمایه (منابع اکولوژیک) به طور پایدار باقی می ماند. و استفاده ما از محیط به اندازه آن توان تولیدی، همیشه پایدار است. میزان استفاده انسان در آن محیط زیست معین، که در خور توان ها و ظرفیت های محیط است، به این خاطر که به اندازه تمام تولید است پس بازده حداکثر یا پیشینه را نیز دارد (مخدوم، 1387: 54). در هر صورت اگر مفهوم اصلی پایداری عبارت از پایدار کردن کیفیت زندگی مردم باشد، اهداف اجتماعی و اقتصادی با سهولت بیش تری قابل شناسایی خواهند بود. اهداف اجتماعی شامل دستیابی به برابری و حفظ تنوع فرهنگی، ارتقای نقش خانواده، افزایش حس جمعی و شهروندی، دستیابی به کیفیت و بهتر کردن کیفیت زندگی است. اهداف اقتصادی مشتمل بر اهداف قبلی و هر نوع تغییر در فعالیت های اقتصادی خواهد بود که موجب ارتقاء بهبود کیفیت زندگی بشود (راز دشت، 1391: 128).
2-2-3 توسعه پایدار (Sustainable Development)
مفهوم پایداری، از سال 1960، ریشه در جنبش های زیست محیطی داشته و به ویژه در پاسخ به تاثیر جامعه مصرف و کاهش سریع منابع طبیعی و جایگزین سریعتر برای آن بوده است (Annandale et al, 2004: 597). توسعه پایدار راه تازه ای برای رسیدن به آرمان های بشر، همراه با حفظ منابع و امکانات برای آیندگان است (خدائی و پور خیری، 1391 : 198). توسعه پایدار جریانی است به دنبال مسئله جهانی شدن فقر، که یکی از چالشهای جهانی در توسعه پایدار می باشد وابستگی پیچیده ای با شاخص های محیط زیستی، اقتصادی و اجتماعی دارد (Elliott, 2006 : 7).
2-2-4 شهر پایدار (sustainability City )
شهر پایدار شهری است که دارای آن چنان اقتصادی باشد که نه تنها کم ترین اثری نامطلوب را برای محیط زیست داشته باشد، بلکه جنبه های کالبدی و فیزیکی شهر یعنی توسعه آینده بهینه شهر را مورد توجه قرار دهد و از نظر کاربری ها با هماهنگی و انسجام عمل نماید و مشارکت شهروندان را در دستور کار قرار دهد (صرافی: 1379: 12-11).
2-2-5 پایداری اجتماعی (Social sustainability)
پایداری اجتماعی بدین معناست: بهبود شرایط زندگی در جوامع و ایجاد یک روندی که جوامع بتوانند به این شرایط برسند (McKenzie, 2004: 12). پایداری اجتماعی، به مفهوم توانمند کردن همه گروهها، برای بهره مندی از نیازمندی های ضروری، شامل دستیابی به سطح معقول و منابعی از آسایش، در واقع تقسیم عادلانه فرصت ها را در زمینه سلامتی و تحصیلات مورد توجه قرار می دهد (Assefa a Frostell, 2007 : 64-65).
2-2-6 سرمایه اجتماعی (Social capital)
پیر بوردیو” معتقد است، سرمایه اجتماعی عبارت است از جمع منابع بالفعل و بالقوه مرتبط با شبکه ای از روابط کم و بیش نهادینه شده از آشنایی ها و انتظارات متقابل یا به عبارت دیگر عضویت در گروه. جیمزکلمن” معتقد است، سرمایه اجتماعی بر مبنای کارکرد آن تعریف می شود. سرمایه اجتماعی ذات واحدی نیست؛ بلکه مجموعه ای از ذات های گوناگون است که دو عنصر مشترک دارند: اول، همه ی آن ها دارای نوعی از ساختارهای اجتماعی هستند و دوم، برخی کنش های خاص کنشگران- اعم از اشخاص حقوقی یا حقیقی را در داخل محدوده ی ساختار تسهیل می کند (اطاعت و همکاران، 1392: 119). شیوه های پیچیده ای که بر اساس آنها بخش های جامعه مدنی، ظرفیت (اقتصادی، اجتماعی و حمایت متقابل) اقدام برای حمایت از نیازهای گروه های متفاوت را ایجاد و حفظ می کنند در مفهوم سرمایه اجتماعی جمع شده است (ایوانس و همکاران، 1390: 23). سرمایه اجتماعی به حقوق برابر انسانها و مذاهب و فرهنگ ها و همچنین حفظ ارزش هایی که چنین شرایطی را در جوامع انسانی می پرورانند، اطلاق می شود (Goodland, 2003:1-6). سرمایه اجتماعی به عنوان فرآیندهای ویژه ای در میان مردم و سازمان هایی تعریف شده است که به طور مشارکتی و در فضایی از اعتماد با هم همکاری داشته و به دستیابی به یک منفعت اجتماعی متقابل منجر خواهد شد. به اعتقاد آنها تئوری سرمایه اجتماعی به طورمشخص در چهار مفهوم نشان داده شده است: اعتماد، تشریک مساعی، التزام (تعهد) مدنی و عمل متقابل (حاجی پور، 1385: 42).
2-2-7 مسکن (Housing)
مسکن، خردترین و کوچک ترین شکل تجسم کالبدی رابطه متقابل انسان و محیط و خصوصی ترین فضای زندگی انسان است (زیاری و همکاران، 1389 : 2). مسکن در عین عامل اصلی جامعه پذیری افراد نسبت به جهان و کالایی عمده و تعیین کننده در سازمان اجتماعی فضاست که در شکل گیری هویت فردی، روابط اجتماعی و اهداف جمعی افراد نقش بسیار تعیین کننده ای دارد (Short, 2006: 199). مسکن به عنوان اصلی ترین عنصر تشکیل دهنده سکونتگاهها، زایده مهم ترین نیازهای انسان ها، علاوه بر پدیده ای فرهنگی، جغرافیایی، اجتماعی، پدیده ای اقتصادی در هر منطقه به شمار می رود، اما امروزه مسکن به صورت کالایی مهمی درآمده که از نظر اقتصادی به عنوان کالایی اقتصادی می باشد. زیرا افزایش روز افزون جمعیت شهرها، که از یک سوء معلول مهاجرت روستاییان و نیروهای انسانی آزاد شده از بخش کشاورزی در روستاها و روی آوردن آنها به شهرها و از سوی دیگر معلول رشد طبیعی جمعیت ساکن در شهرها می باشد (پوردیهیمی، 1391 : 85). مفهوم مسکن علاوه بر مکان فیزیکی، کل محیط مسکونی را نیز در بر می گیرد که شامل کلیه خدمات و تسهیلات ضروری مورد نیاز برای بهزیستن خانواده و طرحهای اشتغال، آموزش و بهداشت افراد است. در واقع تعریف و مفهوم عام مسکن یک واحد مسکونی نیست بلکه کل محیط مسکونی را شامل می گردد (پورمحمدی، 1385:

مطلب مرتبط :   هنر، شاه، قاجار، ناصرالدین