آرتمیا، PUFA، al.,،

1991).
2-14- ارزش غذایی آرتمیا
در اواخر دهه 1970، زمانی که بسیاری از تفریخگاه های ماهی و میگو، شروع به تولید تجاری کردند، استفاه از آرتمیاهای صید شده از منابع مختلف (از یک منبع به منبع دیگر) مشکلات غیرقابل انتظاری را در پی داشت (McEvoy & Støttrup., 2003). آبزی پروران حتی هنگام استفاده از جمعیت های مختلف آرتمیا از یک منطقه جغرافیایی(Sorgeloos et al., 2001)، متوجه تفاوت های بسیار مهمی شدند. به نظر می رسد ترکیبات چربی ها و اسید های چرب، همچنین سوخت و ساز اسیدهای چرب در آرتمیا به میزان زیادی از یک نژاد به نژاد دیگر و حتی از یک جمعیت به جمعیت دیگر، در نتیجه ی اختلاف در ترکیب شیمیایی تولیدکنندگان اولیه (عمدتاً جلبک های تک سلولی) که توسط آرتمیاهای بالغ مورد استفاده قرار گرفته، تفاوت دارد (Leger et al., 1987).
همچنین انواعی از ترکیبات شیمیایی نیز از یک نژاد به نژاد دیگر آرتمیا تغییر می کند که شامل ترکیبات غذایی همانند کل اسیدهای آمینه آزاد، رنگدانه ها (کانتاگزانتین)، ویتامین C، عناصر معدنی و ریزمغذی ها، همچنین آلودگی با مواد شیمیایی مثل آفت کش ها و فلزات سنگین می باشند. در اکثر موارد این تغییرات جزء تغیرات وابسته به سویه نبوده، ولی با توجه به شرایط تولید متفاوت هستند. تأثیر این عوامل بر موفقیت در آبزی پروری دارای اهمیت بسیار کمتری در مقایسه با ویژگی هایی نظیر ترکیب اسیدهای چرب غیراشباع در ناپلی ها می باشد (McEvoy & StØttrup., 2003).
تکامل اووسیت ها در میگو به میزان زیادی به غلظت اسیدهای چرب 20:4n-3 (اسیدآراشیدونیک)، 20:5n-3 (اسید ایکوزاپنتانوئیک) و 22:6n-3 (اسید دوکوزاهگزانوئیک) در غذای مصرفی بستگی دارد (Middleditch et al., 1979). همچنین در میگوها و ماهی ها نشان داده شده است که رشد بالا و بقاء زیاد، با میزان اسید های چرب سری n-3 از نوع PUFA ارتباط تنگاتنگ دارد .(Schauer et al., 1980) از آنجائیکه ناپلیوس نژادهای مختلف آرتمیا حاوی مقادیر متفاوتی از (n-3) PUFA می باشند، تحقیقات زیادی با هدف کنترل مقادیـر (n-3) PUFA در آرتمیا جهت بکارگیری آن ها در مزارع پرورش ماهی و میگو، به صورت گسترده انجام شده است. همچنین نشان داه شده است که مقادیر PUFA با توجه به نوع غذاهای دردسترس جمعیت های آرتمیا بطور پویایی تغییر می کنند (Wache & Laufer, 1998).

مطلب مرتبط :   مقاوله، زنان، تقدم، محرومیت