آرتمیا، al.,، سبوس، پروتئین

مصرف شده اند. Rico-mora و Voltolina (1995) در استفاده از چندین سویه باکتریایی استخراج شده از محیط پرورش دیاتومه در این موضوع به نتیجه مشابهی رسیدند.
Yasuda و Taga (1980) یک سویه ای از باکتری Acinetobaeter را یافتند که توانایی کمک به پرورش متراکم آرتمیا را داشتند. سویه ای از باکتریlnp3 ،Flexibacter، به عنوان تنها منبع غذایی از مرحله ناپلی تا پیش بلوغ در طول 8 روز زندگی آرتمیا بقاء و رشد ( به ترتیب 88% میزان بقاء و 5 میلی متر طول کل آرتمیا) را بهبود بخشیده است با وجود 7 برابر بودن بیوماس باکتریایی نسبت به بیوماس جلبکی بایستی بازده رشد مشابهی داشته باشند (Intriago & Jones, 1993).
باکتریها از طریق در اختیار قرار دادن منابع بزرگ پروتئین و اسیدهای آمینه برای میزبان ارزش تغذیه ای دارند (Gorospe et al.,1996; Uchida et al., 1997).
در پرورش متراکم روتیفر گونۀ براکینوس پلیکاتیلیس باکتریهای تولید کننده ویتامین B12 وجود داشته و منبع مکملی از ویتامین B12را تهیه می کنند که این ماده عامل محدود کننده ای برای پرورش با مخمر نانوایی می باشد(Yu et al., 1988) .
همچنین Intriago و Jones(1993) اشاره کردند که باکتریها در هضم جلبک های تک سلولی همکاری می کنند اگر چه شواهد قانع کننده ای وجود نداشت.
2-10-4- محصولات فرعی صنایع‌ غذایی و کشاورزی‌
به نظر می‌رسد که‌ تولیدات‌ فرعی غیر محلول‌ صنایع‌ غذایی و‌ تولیدات‌ جانبی ‌کشاورزی‌ (مانند سبوس‌ برنج‌، سبوس‌ ذرت‌، کنجاله‌ سویا و آب‌پنیر و…) غذای‌ بسیار مناسبی‌ برای‌ تولید انبوه آرتمیا باشد. مهمترین‌ مزیت‌ آنها قیمت‌ بسیار پایین‌ و موجود بودن‌ آنها در همه‌ جای‌ دنیا می‌باشد. از طرف‌ دیگر ثبات‌ و دوام‌ کیفیت‌ غذایی‌ و تأمین‌ آن ‌بصورت‌ خشک‌ و قابلیت‌ نگهداری‌ از آنها برای‌ مدت های‌ طولانی‌ بدون‌ کاهش‌ ارزش‌ غذایی‌ آنها نیز به‌ همان‌ اندازه‌ اهمیت‌ دارد. این‌ نوع‌ خوراکها بایستی‌ در جای‌ خشک‌ و ترجیحا سرد نگهداری‌ شود (Sorgeloos et al., 1986).
آرتمیا از مواد محلول‌ در آب‌ تغذیه‌ نمی‌کند‌، این‌ مواد توسط باکتریها تجزیه‌ شده‌ وتدریجا با تولید مواد سمی‌ نظیر آمونیاک‌ و نیتریت‌ باعث‌ تخریب‌ کیفیت‌ آب‌ می‌شود. بنابر این‌قبل از مصرف غذاهایی‌ که‌ دارای‌ مقدار زیادی‌ پروتئینهای‌ محلول‌ در آب‌ هستند (نظیر سبوس ها) ضروری است ‌ابتدا بخش‌ محلول‌ آنها کاملا حذف‌ شود و سپس‌ برای‌ تغذیه‌ آرتمیا استفاده‌ گردد.
درحالیکه در سیستم های پرورش در حجم های کوچک که بصورت نیمه متراکم و متراکم می باشد غالباً غذای آن محصولات جانبی کشاورزی و کارخانجات فرآوری غذایی شامل کودهای آلی، سبوس برنج، سبوس ذرت، پروتئین سویا، آب پنیر و غیره به عنوان غذاهای کامل یا غذاهای تکمیلی محسوب می شود این غذاها رشد و تولید مثل آرتمیا را تأمین می کنند. زمانیکه این غذاها توسط این باکتریها تجزیه می شوند به حاصلخیزکننده هایی تبدیل می شوند که می تواند برای تولید غذاهای طبیعی جهت تغذیۀ آرتمیا مثل باکتریها، مخمر، جلبک ها و انواع مختلفی از میکروارگانیسم ها بکار بروند (Baert et al., 1997; Teresita et al., 2003; Zmora & Shpigel, 2006).
سبوس گندم محصول فرعی حاصل از آسیاب گندم ((Triticum aestivum است که ترکیبی از غلاف (Pericarp) و بافتهای بیرونی دانه می باشد و شامل لایه ماده آلبومینی دانه یا ذرات پروتئینی آن (Aleurone) است. براساس وزن خشک، سبوس گندم تقریباَ محتوی %17 پروتئین و %70 کربوهیدرات است که حدود %80 آن را سلولز و همی سلولز تشکیل می دهد. بخش اعظم پروتئین سبوس و مواد مغذی آن در سلولهای لایه آلبومینی دانه قرار دارند (Saunders et al., 1972).
سبوس برنج محصول فرعی حاصل از آسیاب برنج (Oryza sativa) است و شامل لایه های سبوس (غلاف، پوشش دانه، هسته و بخش آلبومینی) و جنین دانه می باشد (Rohrer & Siebenmorgen., 2004). سبوس برنج فعالیتهای آنتی اکسیدانی قوی در سیستم های غذایی مختلف نشان می دهد (Nanua et al., 2000).
ظرفیت آنتی اکسیدانی بالای سبوس برنج قهوه ای اساساَ مربوط به خاصیت آنتی اکسیدان های چربی دوست (Lipophilic) آن می باشد که شامل γ-oryzanol، Tocopherols و Tocotrienol می باشد (Quereshi et al.,1997; Cicero & Gaddi., 2001).
فیبر تغذیه ای ترکیبی از پلی ساکاریدهای غیر نشاسته ای و لگنین می باشد که در داخل روده درجات مختلفی از تخمیر توسط باکتریهای ساکن در آنجا صورت گرفته و تولید SCFA (اسیدهای چرب زنجیر کوتاه) نموده و در اختیار سلول های اپیتلیال روده قرار می دهند.
اگرچه ارزش غذایی سبوس برنج برای ماهیان و سخت پوستان کفزی پائین است اما مشخص است که این ماده، غذایی ایده آل برای آرتمیا با خصوصیات ویژه تغذیه ای می باشد. آزمایشات در محیط آزمایشگاهی مشخص کرده است که استفاده از سبوس برنج بعنوان غذا برای آرتمیا می تواند بیش از 5 برابر تولید بیوماس زنده را افزایش دهد. اگرچه این ماده حاوی مقادیر پائینی از پروتئین گیاهی است با این حال وزن خشک آرتمیای تغذیه شده با سبوس برنج دارای %60 از اسیدهای آمینه ضروری را شامل شده است (Simpson, 1987).
در سالهای اخیر، فعالیت های آبزی پروری در ویتنام با پرورش گونه های آبزی جدید مثل خرچنگ لجنی، حلزون های دریایی و غیره گسترش پیدا کرده است. این گونه های جدید فرصت هایی برای تنوع در استفاده از آرتمیا، شامل آرتمیاهای جوان زنده و بالغ همچنین زیتوده آرتمیای خشک و یخ زده را ایجاد می کند. این مطلب اشاره به این موضوع دارد که پتانسیل بالای ارائه زیتوده آرتمیا در این مناطق وجود دارد (Hoa, 2007). بنابراین مطالعه درباره اثرات غذاهای تکمیلی مختلف در استخرها بر روی تولید و کیفیت زیتوده آرتمیا در بالا بردن کنترل تولید در استخرهای نمکی و برای جوابگویی به افزایش تقاضا برای آرتمیا در آبزی پروری، ضروری و لازم می باشد.

مطلب مرتبط :  

2-11- مروری بر منابع و کاربرد زیتوده آرتمیا در آبزی پروری
سیری کوتاه بر تاریخچه و چشم انداز آینده تولیدات آبزیان در جهان، اهمیت و نقش آتی آرتمیا را در تأمین خوراک پروتئینی جمعیت رو به افزایش انسان ها کاملاً روشن می‌سازد. با توجه به آمار و ارقام موجود و بررسیهای انجام شده، کل تولیدات آبزیان در سال 1972 میلادی در جهان برابر 58 میلیون تن بوده که از این مقدار سهم آبزی‌پروری فقط پنج میلیون تن و 53 میلیون تن باقیمانده سهم صید از دریاها و اقیانوسها بوده است (آق، 1376). با توجه به نرخ افزایش سالانه جمعیت جهان و ضرورت تأمین پروتئین خوراکی برای انسانها، بهره‌برداری از منابع طبیعی آبزیان نیز به شکل بی‌رویه‌ای افزایش یافت تا حدی که در سال 1993 میلادی، سهم صید از دریاها و اقیانوسها به 72 میلیون تن رسید. البته در کنار آن، سهم آبزی‌پروری نیز تا 18 میلیون تن افزایش یافت. رشد صنعت آبزی پروری در دهه اخیر بقدری سریع بود که میزان تولید در مقیاس جهانی از پیش بینی های اولیه سازمان فائو بسیار فراتر رفت بطوریکه در سال 2007 به رقمی نزدیک به 50 میلیون تن رسید (FAO, 2007).
تکثیر و پرورش آبزیان ارتباط تنگاتنگی با تأمین خوراک مناسب و مغذی در طی رشد و بخصوص در اوایل دوره لاروی آنها دارد. پرورش و تولید آرتمیا به عنوان یک غذای زنده مطلوب بسیار راحت‌تر از غذاهای زنده دیگر بوده، با صرف هزینه و نیروی کار کمتری می‌تواند انجام گیرد. علاوه بر این ها لارو آرتمیا حاوی مقدار زیادی اندوخته غذایی حتی بصورت اسیدهای آمینه آزاد است که مستقیماً جذب بدن لارو ماهی یا میگو می‌شود. وجود مقدار زیادی آنزیم های پروتئولتیک در لارو آرتمیا باعث هضم خود لارو پس از خورده‌ شدن توسط آبزیان می‌گردد. پروتئین های شکسته شده و مواد آماده جذب در اختیار آبزیان قرار می‌گیرد. این موضوع از این لحاظ که بسیاری از لارو ماهیان و میگوها در اوایل دوره لاروی خود قادر به تولید آنزیم های پروتئولتیک جهت هضم پروتئینها نمی‌باشند، از اهمیت بسزایی برخوردار است. بنابراین چشم انداز توسعه کاربرد آرتمیا در پرورش آبزیان و استفاده از آن به عنوان خوراک پروتئینی دام و طیور حتی انسان بسیار روشن است (آق، 1376).
در مقایسه با ناپلی تازه تفریخ شده، ارزش غذایی آرتمیای در حال رشد و آرتمیای بالغ بسیار بالا بوده به عنوان نمونه محتوی پروتئینی بالاتر و هم اینکه از نظر اسیدهای آمینه ضروری غنی تر می باشند (Bengtson et al., 1991; Naessens et al., 1997; Lim et al., 2001). به علاوه زیتوده آرتمیا دارای مواد هورمونی مختلفی بوده و همچنین در هنگام اضافه کردن به غذای مولدین اثراتی مثل القاء و تقویت بلوغ جنسی و افزایش میزان لقاح در گونه های ماهی و میگوی مورد بررسی داشت (Naessens et al., 1997; Wouters et al., 2001; Gandy et al., 2007). با این حال، ارزش غذایی زیتوده آرتمیا بخاطر تغییرات جغرافیایی و تغییرات زود گذر یا موقتی شرایط محیطی ثابت نمی باشد (Leger et al., 1986; Sorgeloos et al., 1998).
Kim و همکاران