آرتمیا، al.,، بیوماس، آرتمیای

(1996) نشان دادند که آرتمیا بالغ، جیره خوراکی بسیار خوش طعم برای مراحل جوان آزاد ماهیان می باشد. تغذیه آغازین ماهی آزاد کوهو (Oncorhyncus kisutch) زمانی که با بالغین زنده آرتمیا تغذیه شده بودند، به میزان قابل توجهی در مقایسه با زمانی که با ناپلیوس های تازه تخم گشایی شده تغذیه شده بودند، بهبود یافته است که به احتمال زیاد مربوط به تفاوت در اندازه و ترکیب شیمیایی میان این دو بوده است. رشد و بقای پست لاروهای میگوی وانامی که با شکل فرآوری پولکی آرتمیا تغذیه شده بودند، قابل مقایسه با پست لاروهای تغذیه شده با شکل منجمد آرتمیا بودند .(Abelin et al., 1991) مطالعه انجام شده توسط Naegel (1999) ثابت کرد که آرتمیای خشک شده غذای بسیار مناسبی برای پست لارو میگوی وانامی می باشد. براساس تحقیقات Naessens و همکاران (1997)، هورمون های تولید مثلی آرتمیا به چرخه سیستم هورمونی درون ریز میگو ها کمک می کنند. بر اساس تحقیقات انجام گرفته گزارش شده است که بیوماس تازه منجمد شدۀ آرتمیا (معمولا غنی شده با مواد ویژه) باعث تحریک بلوغ تخمدان، افزایش تعداد تخم ریزی و بهبود کیفیت لارو در میگو می شود .(Naessens et al., 1997; Wouters et al., 1999) علاوه بر این، تصریح شده است که ترکیب بیوماس خشک شدۀ آرتمیا به جیرۀ غذایی مصنوعی مولدین میگو، باعث افزایش هضم پذیری غذا شده، بلوغ جنسی در نر و ماده میگوی وانامی بهبود یافته و قابلیت های تخم ریزی افزایش پیدا می کند(Wouters, 2001) .
Brands و همکاران (1995) نتیجه گرفتند که رشد میگوهای نوزاد با افزایش میزان تغذیه از بیوماس آرتمیا افزایش می یابد. علاوه بر این، از بین دو شکل فرآوری شده زی تودۀ آرتمیا، یعنی شکل منجمد و انسایل (ترشی) که در آزمایشات تغذیه ای با گونه های مختلف آبزیان مورد مطالعه قرار گرفته است، تنها شکل منجمد بیوماس آرتمیا پتانسیل متوسطی را برای کاربرد نشان داده است.
با توجه به تحقیقات اخیر، بیوماس زنده آرتمیا می تواند به عنوان خوراک برای مراحل نوزادگاهی خرچنگ گلی (Scylla serrate) از اینستار 1 تا روز 60 ام، یعنی تا رسیدن به اندازه کاراپاس 35 میلی متری و وزن 5/10 گرم استفاده شود (Ut et al., 2007). مشخص شده است که مراحل پیشرفته آرتمیا دارای مزیت های زیادی نسبت به مراحل تازه تفریخ و یا غنی شده در تغذیه ماهیان باله دار دارد. با این وجود ارزش غذایی بیوماس آرتمیا ثابت نبوده و به لحاظ زمانی و مکانی دارای نوساناتی می باشد ( Leger et al., 1986; Sorgeloos et al., 1998).
2-11-1- آرتمیا به عنوان حامل
یکی از کاربردهای مهم آرتمیا بصورت لارو و بالغ، به عنوان حامل موادی است که مصرف مستقیم آنها توسط لارو ماهی ها و سخت پوستان مشکل است. برای سهولت این امر، طی پروسه غنی سازی یا کپسول گذاری زیستی (Bioencapculation) برخی از مواد اساسی مثل مواد غذایی ضروری، ویتامین ها، داروها، واکسن ها و رنگدانه ها را به آرتمیا داده و سپس از این آرتمیاهای غنی شده به عنوان غذای آبزیان استفاده می شود(Sorgeloos et al., 2001) .
2-11-2- آرتمیا به عنوان منبع پروتئینی برای دام و طیور
آرتمیا به خاطر دارا بودن میزان پروتئین بالا و ترکیب بسیار مناسب اسیدهای آمینه می تواند به عنوان خوراک دام و طیور مورد استفاده قرار گیرد بیوماس آرتمیا به کمک صنایع جنبی به خوراک دام و طیور قابل تبدیل است (آق ، نوری 1375).
2-11-3- آرتمیا به عنوان منبع پروتئینی برای انسان
سالها قبل از اینکه آرتمیا به صورت علمی شناخته شود، در نقاط مختلف دنیا به عنوان خوراک انسانی مصرف می شده است. امروزه کاربرد آرتمیا به عنوان خوراک انسانی منتفی نیست زیرا آرتمیا از نظر غذایی بسیار غنی است و آزمایشات نشان داده است که نسبت اسیدهای آمینه ضروری به کل اسیدهای آمینه، بالاتر از مقادیری است که پزشکان برای نوزادان، کودکان و بزرگسالان توصیــــه نموده اند و از نظر طعم نیز آرتمیا وضعیت بهتری نسبت به بسیاری از خوراکیهای پروتئینی دارد (Ronsivalli et al., 1987).
2-11-4- آرتمیا در تولید نمک مرغوب
در دریاچه های بزرگ تولید نمک خورشیدی از آرتمیا جهت تولید نمک مرغوب استفاده شده به این ترتیب که آرتمیا با مصرف نمودن جلبک ها از تجمع مواد زاید دفعی آنها و همچنین موادی که در اثر تجزیه آنها تولید می شود ممانعت می کند. در غیر این صورت این گونه مواد زاید به عنوان مواد شیمیایی عمل نموده و از رسوب سریع سنگ گچ جلوگیری می نماید و سنگ گچ به نوبه خود باعث آلودگی کلرید سدیم در کریستالیزورها شده و از کیفیت نمک می کاهد در بدترین شرایط ویسکوزیته خیلی بالای آن ممکن است حتی از تشکیل کریستالهای نمک و رسوب آنها به طور کامل جلوگیری نماید. آرتمیا با کنترل رشد جلبکها در طی این عملیات کمک موثری می نماید و به علاوه تولیدات آرتمیا حاوی مواد غذایی اساسی برای رشد و تکثیر هالوباکتریوم می باشد. آرتمیاهای در حال تجزیه نیز زمینه مناسبی را برای این باکتریها فراهم می آورند تراکم زیاد این باکتریهای قرمز رنگ هالوفیلیک جذب حرارت خورشیدی را ارتقاء می دهد و در نتیجه سرعت تبخیر افزایش می یابد و غلظت مواد آلی را کاهش می دهد ویسکوزیته پایین تر نیز باعث تشکیل کریستالهای بزرگ نمک می شود و به این ترتیب بر مرغوبیت نمک افزوده می شود. علاوه براین تولید مقدار زیادی بیوماس آرتمیا و همچنین مقادیر کمتری سیست آرتمیا باعث درآمد مضاعف برای تولید کنندگان نمک خورشیدی می شود (Sorgeloos et al., 1987).
2-11-5- کاربردهای ویژه آرتمیا برای تغذیه گونه های آبزی پروری
معمولاً آرتمیا برای تغذیه مراحل بعد از لاروی و پست لاروی میگوهای خانواده پنائیده (Penaeidae) مورد استفاده قرار می گیرد. ناپلی های تازه تفریخ شده معمولاً برای مرحله ابتدایی مایسیس (Mysis) و در بعضی موارد هم در ابتدای پوست اندازی زوآ- مایسیس (Zoea-mysis) به عنوان غذا مورد مصرف قرار می گیرند. بعضی از محققین پیشنهاد می دهند که آرتمیا را حتی در طی مرحله دوم زوآ بایستی معرفی کرد (Wilkenfeld et al., 1984).
Leger و همکاران (1986) مشخص کردند که ناپلی آرتمیای خلیج سان فرانسیکو اختلاف ارزش غذایی معنی داری از ناپلی خلیج San Pabloدارد. ارزش غذایی ناپلی اخیر را می توان از طریق غنی سازی با (n-3) HUFA بهبود بخشید. در مجموع، محتویات (n-3) HUFA غذا (جلبک یا جایگزین های آن) در طی مراحل اولیه اثرات معنی داری در حساسیت لاروها به کیفیت تغذیه ای فقیر ناپلی آرتمیای خلیج سان پابلو نشان دهد. به عنوان نمونه، اثرات منفی تغذیه از این آرتمیا زمانیکه جانوران دائما از غذای فقیر از (n-3) HUFA تغذیه کرده بودند بدتر شده بود در حالیکه این اثرات در غذایی که غنی از اسیدهای چرب زنجیر بلند غیر اشباع بودند در طی مراحل اولیه مشاهده نشد. رشد و بقاء پست لارو میگوی پا سفید زمانیکه از ناپلی آرتمیای غنی شده دریاچه بزرگ نمک تغذیه کرده بودند بهتر بود (Fukusho, 1974). نمونه‌های‌ صید شده‌ را می‌توان‌ بصورت‌ زنده‌ به‌ مصرف‌ آبزیان‌ رسانده‌ و یا بصورت‌ منجمد وخشک‌ شده‌ تحت‌ سرمای‌ شدید، جهت‌ استفاده‌ در آینده‌ ذخیره‌ نمود (Bengtson et al., 1991).
2-11-6- آرتمیاهای یخ زده و خشک شده تحت سرمای شدید
بیومس آرتمیا را می توان به صورت یخ زده و یا خشک شده تحت سرمای شدید نگهداری نمود و یا اینکه می توان آنها را بدون اینکه در ترکیب غذائیشان تغییر محسوسی به وجود آید خشک و خرد کرده و برای استفاده در آینده ذخیره نمود (Bengtson et al., 1991). از آرتمیای بالغ یخ زده معمولاً برای پرورش گونه های مختلف سخت پوستان و انواع ماهیان آب شیرین و دریایی استفاده می شود از ناپلیوسهای یخ زده آرتمیا نیز برای پرورش لارو سخت پوستانی مثل میگو استفاده می گردد (Bengtson et al., 1991; Sorgloos, 1997).
زیتوده آرتمیا برای تغذیه نوزادگاهی ماهی و میگو می تواند نیاز به سیست و غذای آغازین آبزیان پرورشی را کاهش داده و باعث بهبود بازدهی اقتصادی آن مجموعه گردد (Dhert et al., 1993). همچنین ثابت شده است که زیتوده آرتمیا منبع غذایی عالی برای بلوغ میگوهای پنائیده است (Naessens- Foucquaert et al., 1996; Wouters et al., 2001). علاوه بر این مشخص شده است که کاربرد زیتوده آرتمیا مقاومت در برابر استرس های محیطی را در میگوی ببری سیاه (Dhert et al.,1993) و ماهی هالیبوت را افزایش می دهد (Olsen et al., 1999).
آرتمیای بالغ 20 برابر بزرگتر و 500 برابر سنگین تر از ناپلیوس تازه تفریخ شده می باشد. ارزش غذایی آنها نیز طی رشد به طور چشمگیری تغییر می نماید. به طور مثال محتوای چربی آن به کمتر از نصف کاهش می یابد (ازحدود 20% به 10%) و در عوض میزان پروتئین آن می تواند از حدود 42% به بیش از 60% افزایش یابد، ناپلیوس ها فاقد برخی از اسیدهای آمینه اصلی از جمله هیستدین، متیونین، فنیل آلانین و ترئونین هستند، در حالی که آرتمیا های بالغ دارای مقادیر کافی از کلیه اسیدهای آمینه اصلی می باشند (Bengtson et al.,

مطلب مرتبط :   مشروطه، دین، سیاست، نائینی