آرتمیا، غذا، al.,، (Bengtson

شود اکثر ناپلیوسها پس از تفریخ ذخیره غذایی خود را حداکثر تا 3 الی 4 روز مصرف می کنند و در صورت عدم تغذیه از گرسنگی می میرند بنابراین جهت استفاده از متاناپلیوسها به عنوان غذای آبزیان بهتر است اول به خود آنها غذا داده شود (Bengtson et al., 1991). این به این معنا است که آنها را بایستی با استفاده از جلبک تغذیه نمود و به همین دلیل استفاده از متاناپلیوسها در پرورش آبزیان محدود بود ولی در سالهای اخیر با معرفی روش های غنی سازی آرتمیا، روش ساده تری جهت پرورش آرتمیا تا مراحل متاناپلیوسی ارائه گردیده که امروز در سراسر جهان مورد استفاده قرار می گیرد (Bengtson et al., 1991). مهمترین عامل که بهره برداری از متاناپلیوسها را محدود می نماید اندازه بزرگ آنهاست (اندازه متاناپلیوسها در مراحل مختلف رشد بین 500 الی 800 میکرومتر می باشد. لارو بسیاری از ماهیها و سخت پوستان تا چند روز و حتی گاهی تا چند هفته پس از شروع تغذیه قادر به استفاده از ذرات غذایی به این بزرگی نیست (Bengtson et al., 1991; Sorgeloos, 1997).
از طرف دیگر آبزیانی که می توانند از متاناپلیوسها استفاده نمایند از ارزش غذایی افزوده آنها که احتمالاً با تغذیه از جلبک و یا غنی سازی کسب نموده اند بهره مند می شوند. استفاده از متاناپلیوسها برای تغذیه این تیمار از آبزیان از اهمیت ویژه ای برخوردار است، علاوه بر این میزان انرژی موجود در هر متاناپلیوس نیز به مراتب بیشتر از لارو تازه تفریخ یافته است بنابراین در مقایسه با تغذیه از لاروهای تازه تفریخ یافته که از نظر اندازه نیز احتمالاً چندان مقبول نیستند آبزی شکارچی در طی تغذیه از متاناپلیوس ها با صرف انرژی کمتر مواد غذایی و ارزش انرژی زایی مورد نیاز خود را بدست می آورد (Bengtson et al., 1991).
2-8-4- پست متاناپلیوس
با پنجمین پوست اندازی دوره متاناپلیوس به پایان می رسد و لارو وارد دوره پست متاناپلیوسی می گردد که دارای هفت مرحله رشد است این مرحله از پست متاناپلیوسی یک اینستار شش شروع و به پست متاناپلیوسی هفت یا اینستار دوازدهم ختم می شود (Bengtson et al., 1991).
2-8-5- دوره پست لاروی
دوره پست لاروی بعد از اینکه مرحله پست متاناپلیوس به پایان می رسد، شروع می شود و دوره قبل از بلوغ می باشد دوره پست لاروی پنج مرحله دارد و شامل اینستار 13 الی 17 می باشد، تغییرات اساسی در این مدت عبارتند از :
رشد پایکهای چشمی و بزرگتر شدن چشمهای مرکب، رشد اندامهای تولید مثلی نر و ماده، کوچک شدن شاخکها در آرتمیای ماده، رشد شاخکها در آرتمیای نر و داسی شکل شدن آنها (Sorgeloos et al., 1976).
2-8-6- آرتمیا های جوان و بالغ
این دو شکل آرتمیا که به وسیله کشت متمرکز در آزمایشگاه یا به صورت کشت وسیع آن در استخرها و یا از زیستگاههای طبیعی آرتمیا بدست می آید اهمیت بسیار زیادی خصوصاً برای پرورش میگوی پنائید دارد و تحت عنوان بیومس آرتمیا شناخته می شود (Bengtson et al., 1991) در حالیکه ناپلیوسها فاقد برخی از اسیدهای آمینه اصلی از جمله هیستیدین، متیونین، فنیل آلانین و ترئونین هستند، آرتمیاهای بالغ دارای مقادیر کافی از کلیه اسیدهای آمینه اصلی می باشند (Bengtson et al., 1991).
اسکلت خارجی آرتمیای بالغ فقط یک میکرومتر ضخامت دارد بنابراین بدون هیچگونه آماده سازی ثانویه می تواند مورد استفاده قرار گیرد. آرتمیاهای جوان و بالغ را می توان به راحتی به هنگام تخلیه منبع کشت با استفاده از یک فیلتر جمع آوری نمود و در حوضچه ها یا استخرهای وسیع نیز می توان به وسیله یک قایق و با استفاده از یک تور ظریف آرتمیاها را صید کرد و یا اینکه با قرار دادن یک تور ظریف بین دو استخر و پمپاژ آب از استخر کشت آرتمیا به درون استخر مجاور آنها را جمع آوری نمود نمونه های صید شده را می توان به صورت زنده به خورد آبزیان داد و یا اینکه آنها را بصورت یخ زده و یا خشک شده تحت سرمای شدید جهت استفاده در آینده ذخیره نمود (Bengtson et al., 1991).
زیتودۀ آرتمیا هم از نظر رشد و هم از نظر سرعت رسیدن به بلوغ جنسی، برای میگوهای جوان غذای مناسبی می باشد. از کاربردهای دیگر بیومس زنده آرتمیا استفاده از آن جهت تغذیه ماهیان زینتی می باشد (Bengtson et al., 1991).
2-9- تغذیه‌ آرتمیا
معمولاً این موضوع مورد پذیرش می باشد که آرتمیا دارای تغذیۀ فیلتر کنندگی غیر انتخابی‌ بوده و غذاهای مورد تغذیۀ آن را ریز جلبک ها، پروتوزوآها، باکتریها، دیتروس های آلی و غیره تشکیل می باشد. دامنه ذرات غذایی کوچکی که آنها تغذیه می کنند بین 1 تا 50 میکرومتر می باشد (DAgostino, 1980; Van Stappen, 1996; Dhont & Sorgeloos, 2002).
Fernandez در سال (2001) نتیجه گرفت که اندازه غذا برای آرتمیا در دامنه 5/27-8/6 میکرومتر و اندازه مطلوب آن 16 میکرومتر می باشد. در استخرهای بزرگ با کشت های گسترده، جمعیت های آرتمیا در زیستگاهای طبیعی معمولاً وابسته به ریز جلبک های طبیعی در دسترس به عنوان منابع غذایی هستند (Wurtsbaugh & Gliwicz, 2001; Zmora et al., 2002).
عوامل‌ مختلفی‌ ممکن‌ است‌ میزان ‌فیلتراسیون‌، میزان‌ دریافت‌ مواد غذایی‌ و یا جذب‌ و ترکیب‌ آنها را در دستگاه‌ گوارش‌ آرتمیا تحت‌ تأثیر قرار دهند و کلا رفتار تغذیه‌ای‌ آنها را تغییر دهند، این‌ عوامل‌ عمدتاً به‌ کیفیت‌ و کمیت‌ غذای‌ آنها، مرحله‌ رشد لارو و شرایط پرورشی آرتمیا‌ بستگی‌ دارد (Sorgeloos et al., 1987). آرتمیا می‌تواند از میکروفلور خارجی ‌به‌ عنوان‌ بخشی‌ از غذای‌ خود تغذیه‌ نماید. باکتریها و پروتوزئرها که‌ به‌ راحتی‌ در محیطهای‌ پرورش‌ آرتمیا رشد می‌کنند با مصرف‌ بخشی‌ از غذای‌ آرتمیا، مواد مغذی‌ اساسی‌ مورد نیاز آرتمیا را سنتز می‌کنند و به‌ این ‌ترتیب‌ کمبودهای‌ احتمالی‌ را در ترکیب‌ غذایی‌ آرتمیا برطرف‌ می‌نمایند. از آنجائیکه‌ باکتری ها درجیره‌ غذایی‌ آرتمیا مداخله‌ می‌کنند ترکیب‌ غذایی‌ خوراک‌ آرتمیا، نقش‌ اصلی‌ را در انتخاب ‌غذاهای‌ مناسب‌ برای‌ پرورش‌ انبوه‌ آرتمیا ایفا نمی‌کند بلکه‌ فاکتورهای‌ مهم‌ برای‌ انتخاب‌ یک‌ خوراکی‌ مناسب‌ برای‌ آرتمیا عبارتند از:
1- سهولت‌ دسترسی‌ به‌ غذا و قیمت‌ آن‌
2- اندازه‌ ذرات‌ غذایی‌ (ترجیحاً ذرات‌ باید کمتر از 50 میکرومتر باشد)
3- قابلیت‌ هضم‌ غذا توسط آرتمیا
4- قابلیت‌ نگهداری‌ غذا در انبار
5- قابلیت‌ حلالیت‌ غذا در آب‌ (بایستی‌ حداقل‌ باشد)
6- قابلیت‌ ضریب‌ تبدیل‌ غذایی‌ آن‌ توسط آرتمیا
7- قابلیت‌ شناوری‌ ذرات‌ غذایی‌ در آب‌.
مکانیسم تغذیه غذا توسط آرتمیا خاص بوده و غذا بطور مستقیم مصرف نشده بلکه ابتدا غذا بصورت بسته های غذایی درآمده و با سرعت به سمت دهان منتقل می شوند. پاهای آرتمیا به اندازه پهنای خودشان به طرف جلو حرکت کرده آب از بخش زیرین دراین فضا مکش می یابد و موهای ریز فیلتر کننده ذرات غذایی را از جریان ورودی جمع آوری می کنند آب با ضربه ای به بیرون خارج شده و غذا در شیاری در پایه پاها باقی می ماند این شیار غده هایی دارد که یک ماده چسبنده ای ترشح می کند که غذا را بصورت توپ هایی جمع آوری کرده و تارهای ریز این بسته های غذایی را به طرف جلو و دهان حرکت می دهند (Sorgeloos et al., 1987).
2-10- استراتژی‌ تغذیه
از آنجائیکه‌ آرتمیا یک‌ موجود پالیدخوار است‌ و بطور مداوم‌ تغذیه‌ می‌کند بیشترین‌ رشد آرتمیا و کمترین‌ ته‌نشینی‌ غذای‌ مصرف‌ نشده‌ زمانی‌ حاصل‌ می‌شود که‌ غذا بصورت‌ تدریجی‌ دراختیار آنها قرار گیرد. هنگامی که‌ برای‌ تغذیه‌ آرتمیا از پروتئینهای‌ تک‌ سلولی‌ (جلبک‌ یا مخمر) استفاده‌ می‌شود غلظت‌ آنها بایستی‌ کمی‌ بالاتر از حداقل‌ غلظت‌ مصرف‌ بحرانی‌ باشد که‌ البته ‌برای‌ گونه‌های‌ مختلف‌ جلبک ها در مراحل‌ مختلف‌ رشد آرتمیا، غلظت‌ بحرانی ‌ متفاوت ‌می‌باشد. لذا میزان جلبک را در تانکر باید چندین بار در روز تعیین نمود و زمان ته نشینی آنها را باید طوری تنظیم کرد تا همیشه مقدار جلبک بالاتر از غلظت حداقل مصرف باشد (Lavens & Sorgeloos, 1996) هنگامی که از خوراکی های خشک که شامل ذرات نامنظم غذا هستند و در درون تانکر پرورشی قابل شمارش نیستند، جهت تغذیه آرتمیا استفاده می شوند از معیار دیگری برای تنظیم میزان غذا در درون تانکر استفاده می گردد. این معیار در واقع ارتباطی است که بین میزان بهینه غذا و شفافیت آب تانکر وجود دارد. غلظت غذا در یک تانکر عموما با تعیین شفافیت آب به کمک یک سشی دیسک ساده اندازه گیری می شود. تجربیات بدست آمده در این زمینه نشان می دهد که اگر در طی هفته اول پرورش آرتمیا، میزان شفافیت آب بین 15 الی 20 سانتیمتر باشد میزان مواد غذایی در تانکر در حد بهینه می باشد.
Coutteau و Sorgeloos (1991) در آزمایشات‌ خود با مخمر نانوایی‌ مشاهده‌ کردند که‌ میزان‌ مصرف ‌شدن‌ آنها از 500 سلول‌ در هر میکرولیتر در آرتمیای‌ دو روزه‌ به‌ 100 سلول‌ در آرتمیایی‌ که‌ یک‌ هفته ‌و یا بیشتر از عمرش‌ می‌گذرد کاهش‌ می‌یابد. برای‌ جایگزینی مخمر با جلبک‌

مطلب مرتبط :   زنان، حقوق، اعلامیه، زن