آرتمیا، جلبک، al.,، مخمر

دونالیلا معمولا در مقابل‌ هر سه‌ سلول‌ مخمر از یک‌ سلول‌ جلبک‌ استفاده‌ می‌شود. روده‌ آرتمیا که‌ خوب‌ تغذیه‌ کرده‌ کاملا پر دیده‌ می‌شود و فضولات‌ خود را بصورت‌ فشرده‌ و تکه‌تکه‌ دفع‌ می‌کند. در حالیکه‌ روده‌ آرتمیایی‌ که‌ غذای‌ کمتری‌ خورده‌ و سوءتغذیه‌ دارد خالی‌ است‌ و یا مقدار کمی‌ مواد غذایی‌ در آن‌ دیده‌ می‌شود و فضولات‌ آبکی‌ دفع ‌می‌کند (Sorgeloos et al., 1986).
مواد غذایی‌ متفاوتی‌ برای‌ تغذیه‌ آرتمیا مورد استفاده‌ قرار می‌گیرد که در اینجا تعدادی‌ از آنها بطور خلاصه‌ معرفی‌ می‌ گردند‌.

2-10-1- جلبکهای تک سلولی
غالباً جلبک های تک سلولی اولین غذایست که در پرورش روتیفر و آرتمیا مورد استفاده قرار می گیرند. باکتری ها ضریب رشد جلبک را افزایش می دهند (Suminto et al., 1997). با این حال، ممکن است باکتری ها مانع رشد جلبک ها نیز گردند (Munro et al., 1995). زمانیکه باکتری ها به عنوان پروبیوتیک در پرورش لاروی یا در روش های آب- سبز مورد استفاده قرار می گیرند شناسایی دقیق آنها ضروری می باشد.
دونالیلا یک جلبک سبز تک سلولی دو تاژکه و بدون دیواره سلولی است. گونه تیپیک آن دونالیلا سالینا می باشد. این جنس اولین بار در سال 1838 توسط Dunal در سواحل مدیترانه فرانسه بدست آمد که بعدها در سال 1905 توسطTeodoresco توصیف شد و به نام دونال نام گذاری شد. این شخص اولین کسی بود که دریافت رنگ قرمز آبگیرهای فوق اشباع از نمک بدلیل وجود این جلبک است. جلبک دونالیلا یکی از بهترین جنس های مورد مطالعه در شاخه کلروفیته آ با 27 گونه می باشد. جنس دونالیلا، جلبک سبز تک سلولی بسیار معتبر برای تولیدات اولیه در شوری بالا در محیط های مختلف جهانی می باشد و در محیط های با غلظت بالای نمک (Halophyte) زندگی می کند. دونالیلا سالینا از جمله جلبک هایی است که حاوی رنگدانه بتاکاروتن و اسیدهای حلال مواد محرک ایمنی مانند فیکوسیانین، پلی ساکاریدها، آهن و روی می باشد (Qureshi & Ali., 1996). بتاکاروتن یکی از رنگدانه های طبیعی با خاصیت آنتی اکسیدانی قوی است (Edge et al., 1997) و به دلیل خاصیت آنتی اکسیدانی و ضد سرطانی که این رنگدانه دارد از آن در تهیه مکمل های غذایی و مواد دارویی استفاده می شود(Tim et al., 2007) . تغذیه با جلبک دونالیلا، به دلیل وجود مقدار فراوان بتاکاروتن باعث افزایش فعالیت کمپلمان (عامل مکمل) و لیزوزیم شده و در نهایت باعث افزایش سطوح ایمنی بدن می شود (Amar et al., 2004).
بدون‌ تردید بهترین‌ نتایج‌ پرورش‌ آرتمیا با ریزجلبک ها حاصل‌ شده‌ است ولی تولید کنترل شدۀ جلبک های تک سلولی فعالیتی نسبتا پیچیده و پرهزینه بوده و عموما صرفه اقتصادی ندارد مگر اینکه محصول نهایی دارای ترکیبات مهم یا کاربرد های ارزشمندی باشد و سود کافی را تضمین نماید. مواردی که منابع انبوهی از جلبک های تک سلولی با هزینه پایین برای پرورش آرتمیا دردسترس هستند، نادر هستند. پروژه پرورش ماهیان دریایی با استفاده از جریان های فراچاهنده نمونه ای از هزینه پائین بدست آوردن جلبک می باشد مثلا در جزیره ویرجین (Tobias et al., 1979) که در آنجا جریان های غنی از مواد مغذی اقیانوسی با شکوفایی بالایی از جلبک کتوسروس به درون استخرها پمپاژ می شود. در یک سیستم پرورشی جریان باز محصولی تا 20 کیلوگرم وزن مرطوب میگوی آب شور به ازای هر مترمکعب در زمان 2 هفته تولید شده است.‌ بنابراین‌ استفاده‌ از آنها معمولا فقط به‌ جاهایی‌ محدود می‌شود که‌ تولید جلبکها در کنار پرورش‌ آرتمیا به‌ عنوان‌ یک‌ فعالیت‌ جانبی‌ وجود دارد. البته‌ باید به‌ خاطر داشت‌ که‌ همه‌ جلبکهای‌ تک‌ سلولی‌ نیز برای‌ رشد آرتمیا مناسب‌ نیستند‌ مثلا Stichococcus و Chlorella دیواره‌ سلولی‌ ضخیمی‌ دارند و آرتمیا قادر به‌ هضم‌آنها نیست‌، کوکوکلوریس (Coccochloris) با تولید مواد‌ ژلاتینی‌ در امر تغذیه‌ آرتمیا ایجاد محدودیت می‌نماید و برخی‌ از دینوفلاژله‌ها مواد سمی‌ تولید می‌کنند. استفاده‌ از جلبکهای‌ مناسب‌ همیشه‌ با نتایج‌ خوبی‌ همراه‌بوده‌ است‌ ولی‌ قیمت‌ بالای‌ آنها و همچنین‌ اجزاء محلول‌ درآب‌ آنها که‌ باعث‌ تغییر کیفیت‌ آب‌ محیط پرورش‌ آرتمیا می‌شود، از نکات‌ منفی‌ استفاده‌ از جلبکها می‌باشد (Sorgeloos et al., 1986).
2-10-2- مخمرها
مخمر آبجو یا نانوایی (Saccharomyces cerevisiae)، یک محصول طبیعی صنعت آبجوسازی بوده و شامل ترکیبات محرک ایمنی مختلفی مثل β- گلوکان ها، اسیدهای نوکلئیک، الیگوساکاریدهای Mannan و کیتین می باشد. این میکروارگانیزم رشد، پاسخ های ایمنی و مقاومت در برابر بیماری گونه های مختلف آبزیان از جمله ماهی قزل آلای رنگین کمان (Siwicki et al., 1994)، سیم دریایی سرطلایی(Ortuno et al., 2002) و باس راه راه هیبرید (Lara-Flores et al., 2003; Li & Gatlin III, 2003, 2004) را افزایش می دهد. همچنین ممکن است دیواره سلولی این مخمر دارای ترکیبات غیر مغذی خیلی مهمی از جمله پلیمرهای مانوز متصل به پپتیدها (مانوپروتئین)، پلیمرهای گلوکز (گلوکان ها)، کیتین به میزان جزئی (Cabib et al., 1982) و اسیدهای نوکلئیک (Rumsey et al., 1992) باشد که برای سلامت آبزیان، سودمند هستند.
برداشت کامل دیواره سلولی سبب تولید عصاره مخمر شده که پروتئین موجود در عصاره مخمر به میزان زیادی، قابل هضم است و همان طور که دیواره سلولی برداشته می شود محتوای پروتئین بیشتری نسبت به مخمر کامل یا هیدرولیز شده بدست می آید. مخمر کامل به دلیل نیاز به هضم دیواره سلولی توسط آرتمیا، کمتر از عصاره مخمر ، قابل هضم می باشد. از طریق هیدرولیز آنزیمی که در آن، برخی ساختارهای دیواره سلولی شکسته می شوند و اجازه هضم موثرتری را در روده جانوران می دهد، قابلیت هضم مخمر با تولید مخمر هیدرولیز شده افزایش می یابد. به هرحال، اگرچه قابلیت هضم افزایش می یابد، از آنجا که مواد دیواره سلولی باقی می مانند محتوای پروتئین در حد پایینی باقی می ماند (Fegan, 2007).
پروتئینهای‌ تک‌ سلولی‌ دارای‌ ویژگیهای‌ مهمی‌ هستند که‌ استفاده‌ از آنها را به‌ عنوان‌ یک‌ جایگزین خوب‌ برای‌ میکروآلگها ممکن‌ می‌سازد، این‌ ویژگیها عبارتند از:
-قطر سلولها معمولا کمتر از 20 میکرومتر هستند.
-ترکیب‌ و ارزش‌ غذایی‌ آنها تقریبا در حد کاملی‌ است‌.
-دیواره‌ سلولی‌ محکم‌ آنها مانع‌ نشت‌ مواد محلول‌ در آب‌ شده‌ و در نتیجه‌ اثر منفی‌ آن‌ بر کیفیت‌ آب‌ کمتر می‌باشد.
-به‌ آسانی‌ و با قیمت‌ مناسب‌ قابل‌ دسترس‌ هستند.
هضم‌ برخی‌ از مخمرها نیز برای‌ آرتمیا مشکل‌ است‌ بنابراین‌ یا بایستی‌ به‌ کمک‌ آنزیم های‌ مناسب‌ دیواره‌ سلولی‌ آنها را کاملا حذف‌ نمود و یا اینکه‌ به‌ همراه‌ آنها از جلبک های‌ تک‌ سلولی ‌نیز استفاده‌ کرد تا میزان‌ هضم و جذب و نرخ‌ رشد آرتمیا تضمین‌ گردد (Johnson, 1980).
2-10-3- باکتریها
باکتریها ممکن است به صورت مستقیم به عنوان منبعی از پروتئین و اسیدهای آمینه برای آرتمیا مورد مصرف قرار گیرند و همچنین برای هضم غذای مصرفی شرکت کنند. همچنین باکتری های لیز شده (تجزیه شده) در سیستم گوارشی آرتمیا احتمالاً آنزیم هایی آزاد می کنند که در لوله گوارشی فعال باقی بمانند (مثل آنزیم های حاصل از ترشح توسط باکتری ها) و این ممکن است تواناییهای هضمی بیشتری را برای آرتمیا مهیا سازند. به همین نحو، آنزیم های خارج سلولی تولید شده توسط باکتریها ممکن است در شکستن ترکیبات مقاوم و سخت هضم غذا کمک کند. همچنین می توان فرض کرد که مواد حل شده که معمولاً برای آرتمیا غیر قابل دسترس می باشد به زیتوده باکتریایی با اندازه ذره غذایی مناسب و نتیجه بخش قابل دسترس همانند منبع غذایی معلق در محیط پرورشی تبدیل گردد (Douillet, 1987).
مشخص شده است که باکتریها نتایج سودمندی در اثر تغذیه آرتمیا، به صورت سویه های باکتریایی اضافه شده به محیط کشت آکسنیک (Axenic) آرتمیا با دیگر غذاها داشته و ثابت شده که برخی از سویه های باکتریایی توانایی بهبود میزان بقاء و رشد در آرتمیا می گردند (DAgostino, 1980).
همین طور، نتیجه پرورش آرتمیا تحت شرایط غیر استریل معمولاً تولید زیتوده بیشتری نسبت به شرایط عاری از عوامل باکتریایی دارد که نشان از استعمار سریع قسمتی از ذرات غذایی بوسیله باکتریها و افزایش ارزش غذایی ماده غذایی مصرف شده می باشد (Douillet, 1987). استعمار غذا بوسیله باکتریها حتی ممکن است زمانیکه محصولات فرعی کشاورزی مثل سبوس برنج برای کمک به پرورش آرتمیا استفاده می شود می تواند ضروری و لازم باشد (Douillet, 1987).
تحقیقات زیادی با هدف اینکه آرتمیا را میتوان منحصرا از باکتریها به عنوان تنها منبع غذایی پرورش داد با شکست روبرو شده است (DAgostino, 1980; Seki, 1964). با این حال، و Gorospe و Nakamura (1996) یک گونه ای از باکتری Pseudomonas sp. را یافتند که توانایی به تأخیر انداختن مرگ آرتمیا زمانیکه هیچ غذای برای آنها وجود نداشت را داشتند و آنها به عنوان غذا توسط آرتمیا

مطلب مرتبط :   روایات، احادیث، آیات، محمد¬بن