، درام، آن‌ها، هنر

دانلود پایان نامه
بسیاری نویسندگان رمانتیک شکسپیر به معنای رهایی از محدودیت ها تلقی می شد، و آن ها آثار بی سامان و قطعات گسیخته خود را با استناد به شکسپیر توجیه می کردند. این ذهن گرایی و فقدان انضباط است که نویسندگان رمانتیک را از گوته و شیلر جدا می سازد، وگرنه نقاط مشترک فراوانی بین آن ها وجود دارد. اگر چه گوته رمانتیسم را «بیمارگونه» توصیف کرده است، اما «فاوست» با آن میدان عمل گسترده، با تصویری که از ستیزه ابدی انسان ترسیم می کند، و با کوششی که در احاطه بر هستی متنوع و نا متناهی به کار می برد، تجسم عینی بسیاری از افکار رمانتیک ها و چکیده بسیاری از افکار خود او و ادبیات آلمانی بین سالهای ۱۷۷۰تا ۱۸۳۰محسوب می شود.

۳-۱-2-1- درام آلمان
در میان رمانتیک ها تنها دو تن شلگل و تیک83 عمیقاً به درام پرداختند. از طریق سخنرانی ها و مقالات خود نظرگاه رمانتیک ها در آلمان و کشورهای دیگر اروپایی صورت بندی کرد و رواج دادند. شاید شلگل نخستین منتقدی باشد که کلاسیسم و رمانتیسم را در برابر هم قرار داد، و این نگرش از طریق نفوذ او تقریباً به همه کشورهای دیگر راه یافت. به نظر او شکسپیر بزرگ ترین درام نویس همه اعصار است، توسط او و حلقه رمانتیک ها آثار شکسپیر در اوایل قرن نوزدهم در مجموعه های نمایش آلمان اجرا می شدند. شلگل در نقدهای خود توجه اندکی به شکل دراماتیک نشان می داد، و بیشتر به «حالت» تراژیک و کمیک می پرداخت، زیرا بر آن بود که رهیافت های دیگر از دل همین حالات برمی خیزند. بنابراین از نظر او ماده اصلی درام را حالت، احساسات و شخصیت نمایشی تشکیل می داد، و داستان پردازی تمهیدی بود که تنها نویسندگان درجه دوم را خوش می آمد. چنین برخوردی با عناصر دراماتیک افکار منتقدان پس از شگل را تحت نفوذ گرفت، و توجه آن ها را از ساختار و به تخیل و رویا معطوف داشت. یافته های جدید علم وارد درام شد و درام شکل دیگری گرفت. روانکاوی، عقل گرایی و نگاه دوباره به انسان و فرد باعث به وجود آمدن شخصیت های متفاوتی شد وکنش های اعجاب آوری روی صحنه شکل گرفت.
«گئورگ بوشنر84» که ارتباط اندکی با نویسندگان گروه آلمان داشت، پایدار ترین شهرت را به دست آورد. بوشنر تنها سه نمایشنامه نوشت. «مرگ دانتون» درامی است که مرکب از چند بخش، و در دوران وحشت پس از انقلاب فرانسه اتفاق می افتد. شخصیت مرکزی این نمایشنامه آرمان گرایی است که هدفهای بزرگ خود را حقیر می یابد، و می ترسد که مبادا آرمانهای بزرگش تنها امیال نفسانی سرکوب شده ای بیش نباشد. حساسیت فوق العاده او راه به جایی نمی برد، در نتیجه به معنای هستی شک میکند، و کارش به نومیدی و مرگ می انجامد. ویتسک در سال ۱۸۳۶ یکی از نخستین نمایش نامه هایی است که شخصیت های اصلی آن را طبقات پایین اجتماع تشکیل می دهند، و بوشنر با آن ها همدردی می کند. شخصیت اصلی نمایش نامه مردی است که به خاطر محیط پست و طبقه موروثی خود تحقیر می -شود. موضوع نمایش نامه ویتسک منادی طبیعت گرایی در تئا تر بود، و مصالح ساختاری و دیالوگ آن پیشاهنگ اکسپرسیونیسم شناخته می شود.
نظرگاه ها و شیوه های فنی بوشنر از دوران خود بسیار جلو تر بود، و هنگامی که حدود سال ۱۹۰۰ توسط «ماکس راینهارت85» دوباره کشف شد، آثارش با معیارهای اوایل سده بیستم بسیار تازه می نمودند. از آن هنگام تا کنون بوشنر یکی از مهترین درام نویسان سده نوزدهم شناخته می شود. مرگ نابهنگام اش تاریخ درام اروپا را دست خوش تغییر قرار نداد و نبوغ اش از تئا تر خیلی زود گرفته شد.

مطلب مرتبط :   دانلود تحقیق با موضوع توسعه منابع انسانی و دسترسی به اطلاعات

۳-۱-2-2- درام فرانسه
تئا تر کلاسیک دوباره اشاعه پیدا کرد و جای شگفتی است که دیگر بار تئاتر های بولوار توانستند نمایش های واقعاً محبوب ارائه بدهند. این نمایش ها آثاری ملودراماتیک بودند و نه تراژدی های که مد نظر ناپلئون بود. در این دوران در فرانسه نمایش های ملودرام که معمولاً از موضوعهای اخلاقی و همراه با موسیقی و نوعی باله ترکیب می شدند، با استقبال مواجه شدند.
ویکتورهوگو توانست مخالفان جنبش رمانتیک را به زانو درآورد و جنبش رمانتیک، در فرانسه پذیرفته شد. ازمیان کسانی که درفرانسه به شیوهی رمانتیک نمایش نامه نوشتند، می توان به «اکساندر دوما86»، «آلفرد دو موسه87» اشاره کرد.

۳-۱-۳- شخصیت
شخصیت در نمایش نامه، معمولاً انسان یا انسان گونه ای است که دارای ویژگی های جسمانی، روانی، اجتماعی و اعتقادی خاصی است و نتایج این ویژگی ها در گفتار، رفتار، کردار و پندار او تجلی یافته و سبب ظهور پیرنگ نمایشنامه می گردد. «ویتسک» و یا «هداگابلر» دو شخصیت هستند که ویژگی های جسمانی، روانی، اجتماعی و اعتقادی آن ها کاملاً باهم متفاوت است و نتایج این ویژگی ها در گفتار، رفتار، کردار و پندار آن ها تجلی یافته و سبب پیدایش دو داستان با دو پیرنگ متفاوت گردیده است.
شخصیت نه تنها در ادبیات نمایشی، بلکه اصولاً به عنوان رکنی از ادبیات، همیشه مورد نظر نویسندگان و خوانندگان بوده است. به همین دلیل از عهد باستان، ادیبان دوران، برای بیان تخیلات خود دست به ساختن شخصیت زدند.
ارزش شخصیت در نمایشنامه برای اولین بار توسط ارسطو مطرح می شود. شخصیت عبارت است از گرایش و خصلت ها و شیوه های رفتاری و یکی از ارکان تشکیل دهنده تراژدی است که نمایش نامه نویس در فردی تصور می کند تا او عاملی برای ایجاد عملی باشد.
۳-۲- آغاز دوره مدرن
موقعیت انسان در تمام جنبه های سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی از درون مایه ای مهمی است که درنمایشنامه های این دوره دیده می شود. نقش اگاهی انسان، اشراف داشتن بر موقعیتی که در آن قرار می گیرد، بیش از هر عنصر دیگری اهمیت می یابد.
در این دوره بود که هنرمندان به این باور رسیدند که هنر نباید در خدمت هیچ هدفی باشد بلکه باید واقعیت خاص خودش را خلق کند. و هر چیزی که در خدمت یک هدف باشد نمی تواند هنر لقب بگیرد. فرد متعهد به مدرنیسم، راه نجات هنر را خود بسندگی آن می دانست. تنها راهی که هنر برای حفظ حقیقت خود در اختیار دارد حفظ فاصله از جهان اجتماعی است یا به عبارت بهتر ناب و خالص ماندن.
بعد از دوره رمانتیک ها در بین سال های ۱۹۱۰ تا ۱۹۳۰، هنر کمی انسان را به عقب راند، شاید این واکنشی بود به عذاب روحی هنرمند در جوامع سرمایه داری، و همین طور جوامع تمامیت خواه. مدرنیست ها از جهان بیرون رو برگردانده شدند و متوجه دورن خود گشتند، تا بر نفس و زندگی درونی آن تمرکز کنند.
«هرگاه معنای معتبر دیگر در جهان اجتماعی یافت نمی شد، آن ها در درون خود به دنبال آن می گشتند.» (سوزی: ۱۳۸۷، ۳۷) این «توجه به درون» اعتقادی که می گفت خودشکوفایی را در رویارویی با خویشتن می توان یافت. در دوران اولیه مدرنیست، الهام بخش نوعی الهیات خاص مبتنی بر هستی فرد شد.
«اصل فراگیر مدرنیسم همان خودآیینی است. سنگ بنای آن آزادی فردی است، نه مرجعیت اجتماعی. اما ثابت شده است که رهایی از قواعد و قید و بند ها به معنای بیگانگی از خود ساحت اجتماعی است.» (همان، ۳۹)
سرمایه داری راه را برای خلاقیت کمی مشکل کرده بود، به گفته مارکس:
«نویسنده یک کارگر مولد است، نه به این دلیل که فکر تولید می کند، بلکه به دلیل اینکه باعث ثروتمند شدن ناشری می شود که آثارش را چاپ می کند.» (همان، ۴۴) نویسندگان دوران مدرن خاطر نشان کرده اند که ارزش های اجتماعی، اخلاقی، دینی در زندگی مدرن کمی دشوار است اما این ثابت شده است که مسأله واقعی مدرنیته باور است.
در جوامع سنتی، فرد هیچ کاری را برای خود، جدا از گروه اجتماعی، انجام نمی داد. در واقع هیچ چیز وحشتناک تر از رد شدن از جمع و تنها ماندن نیست. اما تصور مدرن غربی از انسان چه حقوق و چه آزادی اش هیچ معنایی در شرق نداشت. خود خواهی و به دنبال منافع رفتن ویژگی طبیعی انسان است. این کاملاً برعکس جوامع ابتدایی است. در قرون وسطی هنر به خدمت دین درمی آمد و بیانگر ارزش نیز بود، هر دو مفهومی از انسان را در ذهن داشتند که اساساً مفهومی دینی بود. دلیل وجودی دین، آیین، و هنر در درجه اول پشتیبانی از نظم اجتماعی بود. ولی هنرمندان جامعه سرمایه داری مدرن عمدتاً مورد نفرت هنرمندان اش بوده است.
«بخواهیم یا نخواهیم، خودآگاهی مدرن خودآگاهی تک افتاده ای است ناشی از قطع رابطه با واقعیت جمعی. خودآگاهی مدرن حاد ترین شکل فردگرایی است که جهان تاکنون به خود دیده است. زندگی مدرن در جهانی می گذرد که سروته شده است، جهانی که در آن به نحو دردناکی از جدا افتادگی خودمان آگاهیم اما رشته ای پیوند خود را گم کرده ایم.» (همان، ص۴۶)

مطلب مرتبط :   دانلود پایان نامه با موضوع سازمان بین المللی استاندارد و مجمع جهانی اقتصاد